4.6.2015
8:13 μ.μ. Posted In γκρίνια , ιστορίες μου αμαρτίες μου , σχολείο Edit This 8 Comments »
Δε μου αρέσει να γράφω συνεχώς αρνητικά ποστς, θέλω να γράφω χαρούμενες ιστορίες. Αυτό το διάστημα όμως με ρίχνει συνεχώς ένα μαλακιστήρι που ήρθε να δουλέψει στο σχολείο μας. Μόνο μαλακιστήρι μπορώ να χαρακτηρίσω ένα 25χρονο κορίτσι, κόρη μπάτσου που την έχει ευνουχίσει και την έχει ποτίσει μαλακία στον εγκέφαλο. Για αυτό το κορίτσι, κάθε άντρας που φοράει σκουλαρίκι είναι ερμαφρόδιτος (!), οι γυναίκες που μένουν έγκυες "γκαστρώνονται" για να "τυλίξουν" τους αθώους άντρες τους και δεν έρχεται στις εκλογές του συλλόγου μας επειδή αυτή δεν ήθελε να κάνει αυτή τη δουλειά, αλλά την πίεσε ο πατέρας της, οπότε θα κάνει μόνο τα απαραίτητα. Επίσης, απορεί που άφησα μόνο του το Γιώργο στην Αθήνα και είμαι εδώ, γιατί για εκείνη "όλοι οι άντρες είναι γουρούνια" και όλοι ανεξαιρέτως, αν βρουν την ευκαιρία, θα σε κερατώσουν. Προσπάθησα να της πω ότι δεν είναι έτσι, κι αν ήταν, θα προτιμούσα να είμαι μόνη μου, από το να ξέρω ότι ο άντρας μου δε με κερατώνει, μόνο και μόνο επειδή του έγινα τσιμπούρι.
Επειδή δεν έχει μέσο (η μαμά της της είπε να μην πιάσει ποτέ τιμόνι στα χέρια της, γιατί θα σκοτωθεί...), την παίρνω εγώ στο σχολείο, επομένως περνάω αναγκαστικά κάποια ώρα μαζί της. Η εκνευριστικότατη φωνή της μου τη δίνει στα νεύρα και, όποτε κάνω το λάθος να μιλήσω για ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ μαζί της, μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή, γιατί πάντα καταλήγει να μου σπάει τα νεύρα με τις απόψεις της. Σήμερα, μιλώντας για τη δουλειά, έτυχε να της πω για ένα παλιό συνάδελφο, ο οποίος είχε μια συμπαθέστατη γυναίκα και 2 παιδιά, αλλά προτιμούσε να έρχεται στη δουλειά από τις 7μιση και να φεύγει στις 3, και κάθε φορά που έβλεπε να χαίρομαι που τελειώναμε τη δουλειά, έλεγε "τι λες, στο σπίτι είναι χειρότερα, χίλιες φορές εδώ!". Τη γυναίκα του δε τη βοηθούσε σε τίποτα κι εκείνη είχε παράπονα. Ποια ήταν η απάντηση του μόμολου; "Α τον κακομοίρη, ποιος ξέρει τι στρίγγλα θα είναι αυτή, τις ξέρω, δείχνουν καλό πρόσωπο στην αρχή και μόλις παντρευτούν, γίνονται σκύλες. Γκαστρώνονται για να τους τυλίξουν και μετά αλλάζουν". Της είπα "γιατί να φταίνε πάντα οι γυναίκες ρε Ευαγγελία; Αυτός δεν ξέρει πώς γίνονται τα παιδιά; Αν αποφασίσει να κάνει παιδιά, πρέπει να βοηθήσει κιόλας στην ανατροφή τους και σε όλα". Δεν κατάλαβε τίποτα. Κολλημένη στην ηλίθια ιδεολογία του πατέρα της.
Και όχι, δε θα τη λυπηθώ που μεγάλωσε έτσι, είναι 25 χρονών και θα έπρεπε να έχει ξεφύγει από όλο αυτό. Και στην τελική, ένα ενήλικο άτομο που δεν πρόκειται να αλλάξει ιδεολογία, δε μπορώ να το κάνω παρέα στα 31 μου, περισσότερο απ'όσο είμαι υποχρεωμένη.
Μου ζητάει να την πηγαίνω για μπάνιο με το αυτοκίνητο, ενώ της είπα ότι δεν κάνω μπάνια το καλοκαίρι, 1-2 το πολύ, προτιμώ τα δάση. Έχει θάλασσα κάτω από το σπίτι της, αλλά φοβάται μην της την πέσει κανένας ανώμαλος... Δεν έχω καμία όρεξη να περάσω λεπτό μαζί της έξω από τη δουλειά, οπότε της λέω ότι δεν περνάω καλά στη θάλασσα, δε με ψήνει (που έτσι κι αλλιώς ισχύει). Και δεν ξέρει πού να σταματήσει, επιμένει "Έεεεεελα ρε Σπυριδούλαααααα. Αν έρχομαι έξω από το σπίτι σου για να αναγκαστείς; Κι ας μη μπεις μέσα, να κάθεσαι έξω κι εγώ θα κολυμπάω". Είσαι με τα καλά σου ρε μόμολο;
Πείτε μου ρε παιδιά, μόνο σε μένα τυχαίνουν τέτοιες αχώνευτες αμοιβάδες; Είμαι υπερβολική; Μήπως θα έπρεπε να είμαι καλή χριστιανή και να την κάνω παρέα για τη σωτηρία της ψυχής μου; Α ξέχασα, είμαι άθεη και εμείς οι άθεοι είμαστε παράλογοι και κακοί άνρθωποι.
Επειδή δεν έχει μέσο (η μαμά της της είπε να μην πιάσει ποτέ τιμόνι στα χέρια της, γιατί θα σκοτωθεί...), την παίρνω εγώ στο σχολείο, επομένως περνάω αναγκαστικά κάποια ώρα μαζί της. Η εκνευριστικότατη φωνή της μου τη δίνει στα νεύρα και, όποτε κάνω το λάθος να μιλήσω για ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ μαζί της, μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή, γιατί πάντα καταλήγει να μου σπάει τα νεύρα με τις απόψεις της. Σήμερα, μιλώντας για τη δουλειά, έτυχε να της πω για ένα παλιό συνάδελφο, ο οποίος είχε μια συμπαθέστατη γυναίκα και 2 παιδιά, αλλά προτιμούσε να έρχεται στη δουλειά από τις 7μιση και να φεύγει στις 3, και κάθε φορά που έβλεπε να χαίρομαι που τελειώναμε τη δουλειά, έλεγε "τι λες, στο σπίτι είναι χειρότερα, χίλιες φορές εδώ!". Τη γυναίκα του δε τη βοηθούσε σε τίποτα κι εκείνη είχε παράπονα. Ποια ήταν η απάντηση του μόμολου; "Α τον κακομοίρη, ποιος ξέρει τι στρίγγλα θα είναι αυτή, τις ξέρω, δείχνουν καλό πρόσωπο στην αρχή και μόλις παντρευτούν, γίνονται σκύλες. Γκαστρώνονται για να τους τυλίξουν και μετά αλλάζουν". Της είπα "γιατί να φταίνε πάντα οι γυναίκες ρε Ευαγγελία; Αυτός δεν ξέρει πώς γίνονται τα παιδιά; Αν αποφασίσει να κάνει παιδιά, πρέπει να βοηθήσει κιόλας στην ανατροφή τους και σε όλα". Δεν κατάλαβε τίποτα. Κολλημένη στην ηλίθια ιδεολογία του πατέρα της.
Και όχι, δε θα τη λυπηθώ που μεγάλωσε έτσι, είναι 25 χρονών και θα έπρεπε να έχει ξεφύγει από όλο αυτό. Και στην τελική, ένα ενήλικο άτομο που δεν πρόκειται να αλλάξει ιδεολογία, δε μπορώ να το κάνω παρέα στα 31 μου, περισσότερο απ'όσο είμαι υποχρεωμένη.
Μου ζητάει να την πηγαίνω για μπάνιο με το αυτοκίνητο, ενώ της είπα ότι δεν κάνω μπάνια το καλοκαίρι, 1-2 το πολύ, προτιμώ τα δάση. Έχει θάλασσα κάτω από το σπίτι της, αλλά φοβάται μην της την πέσει κανένας ανώμαλος... Δεν έχω καμία όρεξη να περάσω λεπτό μαζί της έξω από τη δουλειά, οπότε της λέω ότι δεν περνάω καλά στη θάλασσα, δε με ψήνει (που έτσι κι αλλιώς ισχύει). Και δεν ξέρει πού να σταματήσει, επιμένει "Έεεεεελα ρε Σπυριδούλαααααα. Αν έρχομαι έξω από το σπίτι σου για να αναγκαστείς; Κι ας μη μπεις μέσα, να κάθεσαι έξω κι εγώ θα κολυμπάω". Είσαι με τα καλά σου ρε μόμολο;
Πείτε μου ρε παιδιά, μόνο σε μένα τυχαίνουν τέτοιες αχώνευτες αμοιβάδες; Είμαι υπερβολική; Μήπως θα έπρεπε να είμαι καλή χριστιανή και να την κάνω παρέα για τη σωτηρία της ψυχής μου; Α ξέχασα, είμαι άθεη και εμείς οι άθεοι είμαστε παράλογοι και κακοί άνρθωποι.
