17.2.2017

8:48 μ.μ. Posted In , Edit This 4 Comments »
Πρόσφατα, για να βγω από την κακή ψυχολογία που είχα, έκατσα και έγραψα τις αγαπημένες μου αναμνήσεις από το 2016. Είπα να τις γράψω κι εδώ να υπάρχουν.

 - Το Free Walking Tour στο Δουβλίνο, όπου μάθαμε τόσα πράγματα για την ιστορία της χώρας και γνωρίσαμε ανθρώπους από όλο τον κόσμο.

 - Οι μακρινές διαδρομές με το αυτοκίνητο (η Μάγδα είχε κάνει μαθήματα για να μάθει να οδηγεί ανάποδα και είχε νοικιάσει αυτοκίνητο!) με τους 5 της παρέας. Χαθήκαμε αρκετές φορές, κάποιες φορές κοιμόμασταν όλοι εκτός από την οδηγό, διαβάζαμε το top 10 των ελλήνων serial killers και ακούγαμε audiobooks. Από τις καλύτερες αναμνήσεις της ζωής μου.

- Α-πί-στευ-το φαγητό, ειδικά fish and chips και η μαύρη πουτίγκα.

 - Η "επέτειος" από την ημέρα που πήραμε τον Neville. Ήρθε ο αδερφός μου με τα δικά του σκυλιά, έφαγαν λιχουδιές κι εμείς κρέπες :p
- Η αναμονή να δούμε X Files για πρώτη φορά μετά από τόόόόόόσα χρόνια. Ξέραμε ότι δε θα είναι κανένα αριστούργημα, αλλά το περιμέναμε παρ'ολα αυτά. Πηγαίναμε στο σπίτι του αδερφού μου και της κοπέλας του, καθόμασταν οι 4 μας με junk food και ξαναμπαίναμε στον κόσμο που λατρεύαμε όταν ήμασταν μικροί νέρντουλες.
- Κάναμε 2 πάρτυ-έκπληξη μέσα στη χρονιά, και τα 2 με πολλά άτομα, και τα 2 πολύ πετυχημένα και περάσαμε πολύ ωραία!

 - Μέσα στο 2016 βγήκα πιο πολύ από άλλες χρονιές. Πολλές βόλτες με το μηχανάκι στη Χίο, πολλές νέες γνωριμίες στην Αθήνα, καινούριοι φίλοι, κοκτέιλς τα καλοκαιρινά βράδια, 2 φορές για καφέ με τον Ορέστη (!)

 - Κόψαμε πίτα με τους παλιούς μου φίλους στο σπίτι μου, αρκετές μέρες πριν την πρωτοχρονιά γιατί τότε βόλευε να είμαστε όλοι Ελλάδα. Γελάσαμε μέχρι δακρύων!
- Το τριήμερο στην Ορεινή Αρκαδία με τους φίλους μας. Τα πιο έντονα κίτρινα φύλλα που έχω δει, οι πιο τέλειες βόλτες στο δάσος!

 Αν και λατρεύω το να είμαι μόνη στο σπίτι και βγαίνω το πολύ 2 φορές τη βδομάδα, όταν έγραψα τις αναμνήσεις αυτές, συνειδητοποίησα ότι όλες συμπεριλάμβαναν κι άλλο κόσμο. Πρέπει να το δουλέψω αυτό...

14.6.2015

10:15 π.μ. Posted In , , Edit This 4 Comments »
Πήρα τη μετάθεση! Αυτή τη μετάθεση, την μόνιμη μετακίνησή μου στην περιοχή που έχω το σπίτι μου δηλαδή, την περίμενα όλο το χρόνο. Πέρα από την υγεία της οικογένειάς μου, αυτό ήταν το πιο σημαντικό πράγμα που ήθελα και ονειρευόμουν. Φοβόμουν ότι δε θα τα καταφέρω, γιατί κάθε χρονιά το πόσοι θα καταφέρουν να μετακινηθούν, εξαρτάται από το πόσοι παίρνουν σύνταξη, πόσοι ζητούν μετάθεση γι'αλλού, πόσα μόρια έχουν κτλ. Φέτος το αργήσανε πολύ. Έπρεπε να ανακοινωθούν οι μεταθέσεις τέλος Μαρτίου και βγήκαν την Τετάρτη που μας πέρασε. Και δεν είναι καμιά δύσκολη δουλειά. Οι αιτήσεις, τα μόρια και οι προτιμήσεις του καθενός είναι περασμένα στον υπολογιστή, τα κενά κάθε περιοχής το ίδιο, πατάς ένα κουμπάκι και έτοιμα. Όπως με τις σχολές και τα μηχανογραφικά.
Όπως και να'χει, τις 3 μέρες πριν τα αποτελέσματα είχα τόσο άγχος που το στομάχι μου και το δέρμα μου υπέφεραν. Είχα και ταχυκαρδίες, όλα τα καλά. Τελικά όμως χαλάλι.
Όλη τη χρονιά πέρασα δύσκολα. Μάλλον το πήρα πιο βαριά απ'ότι οι περισσότεροι άνθρωποι, αλλά έτσι είμαι πάντα. Θέλω τη σιγουριά μου και τους δικούς μου ανθρώπους. Ήταν πολύ άσχημο να μην ξέρεις αν θα συνεχιστεί αυτό για άλλο ένα χρόνο ή όχι. Και να βλέπεις τους δικούς σου να περνάνε άσχημα και να μη μπορείς να είσαι κοντά. Να μην ξέρεις αν απ'το τηλέφωνο στα λένε όλα ή αν σου κρύβουν πράγματα. Να πηγαίνεις για μιάμιση μέρα κάθε βδομάδα να δεις τον άνθρωπο που παντρεύτηκες, εκείνος δυστυχώς να δουλεύει συνεχώς και να καταλήγεις να περνάς μαζί του 1 ώρα την Παρασκευή το βράδυ, 3-4 το Σάββατο το πρωί και 2-3 την Κυριακή το πρωί. Να βλέπεις τους φίλους σου να συναντιούνται και να μην μπορείς να είσαι μαζί τους.Να έχεις όρεξη να φτιάξεις το σπίτι σου, αλλά να μένεις σε ένα παλιό νοικιασμένο, με νοικιασμένα έπιπλα. Να έχεις ιδέες για το χόμπι σου, αλλά να μην μπορείς να τις πραγματοποιήσεις. Να προσπαθείς να χωρέσεις μέσα σε ένα Σάββατο να δεις και τον αδερφό σου και τους φίλους σου και συγγενείς και να ηρεμήσεις και να χορτάσεις παρέα. Και μετά να μπαίνεις σε ένα πλοίο και να είσαι πάλι πίσω σε ένα σπίτι που τα ξύλινα κουφώματα άφηναν τον αέρα να μπαίνει και κουνούσαν τις κουρτίνες.
Είχα ένα μικρό ημερολόγιο και το κουβαλούσα μαζί μου παντού. Έσβηνα μέρες σαν φαντάρος και έγραφα φράσεις που έβρισκα στο internet για να μου δώσουν κουράγιο. Σημείωνα πόσες μέρες μένουν μέχρι το καλοκαίρι και άλλα σημαντικά γεγονότα. Αυτό το ημερολογιάκι πολύ το αγάπησα.
Δεν ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που έκανε ποτέ κανείς, αλλά όταν σε πληρώνουν με λιγότερο από 700 ευρώ για μια δουλειά που σε παίρνει μακριά απ'όλους, δεν είναι κάτι που εύχομαι σε κανέναν.

18.3.2015

5:40 μ.μ. Posted In , , Edit This 3 Comments »
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ (με δικές μου, ανύπαρκτες λέξεις)



Φέτος το χειμώνα, εδώ στο πάνκρυο σπίτι με τα ξύλινα κουφώματα με το 1 εκ. κενό, τις κουρτίνες να ανεμίζουν και το αιρκοντίσιον να δουλεύει τζάμπα γιατί δε ζέσταινε ποτέ το σπίτι, έφτιαχνα συνέχεια σούπα και τσάι. Μόνο με τη σούπα και τη θερμοφόρα μπορούσα να ζεσταθώ. Πέρασα τρελό κρύο. Το σπίτι πλημμύρισε μια νύχτα και σφουγγάριζα στις 12 το βράδυ. Η σούπα λοιπόν ήταν κοτόσουπα, με πατάτες, καρότο και ρύζι. Και πολύ λεμόνι και πιπέρι. Η καλύτερη κοτόσουπα που έχω φάει, εξέπληξα τον εαυτό μου. Όταν ήρθε ο Γιώργος ένα Σαββατοκύριακο και του την έφτιαξα, είπε "Θα λέω στους φίλους μου ότι σε παντρεύτηκα πριν δοκιμάσω τη σούπα σου και δε θα με πιστεύουν". Αυτές οι όμορφες, αστείες βλακείες που λέει είναι που μου αρέσουν :)


Θυμήθηκα σήμερα που, όταν πήγαινα δημοτικό χτίζανε οι γονείς μου το σπίτι μας. Μόνο με δικά τους λεφτά και ένα δάνειο, χωρίς βοήθεια από παππούδες και με τρομερή οικονομία. Είναι μεγάλο πράμα αυτό που κατάφεραν. Παρά την οικονομία όμως, ο μπαμπάς μας αγαπούσε πολύ και του άρεσε να μας φέρνει γλυκάκια. Όχι κάθε μέρα, αλλά όποτε μπορούσε. Και χαιρόμασταν τόσο πολύ! Ήμασταν καλά παιδιά, δε ζητούσαμε τίποτα, καταλαβαίναμε. Όταν ο μπαμπάς γύριζε από το καφενείο, έβγαζε από την τσέπη του σακακιού του (πάντα σακάκι) 2 αυγά kinder έκπληξη και ήταν σαν χριστούγεννα για εμάς. Τα παίρναμε και τα ανοίγαμε και μαζεύαμε όλα τα παιχνίδια στο δωμάτιό μας, κάναμε συλλογή. Όταν το σπίτι χτίστηκε και κάναμε τη μετακόμιση, τα βάλαμε όλα σε μια σακούλα και τα πήραμε μαζί μας. Αλλά στο καινούριο σπίτι είχαμε ο καθένας το δωμάτιό μας και νιώθαμε "μεγάλοι". Δεν τα έχω ξαναδεί αυτά τα παιχνιδάκια. Πολύ θα ήθελα, ίσως να βρίσκονται κάπου...

Η δασκάλα της Ε πήρε άδεια κύησης κι έτσι εγώ πήρα την τάξη της και άφησα το ολοήμερο, όπως είπαμε. Μια τάξη με μεγάλο ποσοστό παιδιών με προβλήματα, ψυχολογικά, μαθησιακά, ναρκομανείς γονείς, χωρισμένους και ξαναπαντρεμένους γονείς που ξεχωρίζουν τα δικά τους παιδιά από τα παιδιά του προηγούμενου γάμου. Αλλά και πολλά πανέξυπνα και ήσυχα παιδιά. Μια συγκεκριμένη μαθήτρια ήταν αποφασισμένη να με κάνει να υποφέρω. Κατάλαβα πως είχε υποσυνείδητα σκεφτεί ότι πήγα στην τάξη τους για να πάρω τη θέση της προηγούμενης δασκάλας τους, που την είχε αγαπήσει. Έκανε τα πάντα για να με "εκδικηθεί". Κι ενώ με τα υπόλοιπα παιδιά σιγά σιγά αλληλοσυμπαθηθήκαμε, εκείνη τίποτα. Ορκισμένη εχθρός. Και με όλα αυτά στο μυαλό μου, αλλά και τη μοναξιά, είμαι και άνθρωπος και μου λείπουν οι δικοί μου. Βαρύ φορτίο. Σιγά σιγά και με συζητήσεις αλλά και αυστηρότητα, κατάφερα να με συμπαθήσουν. Κάποια στιγμή, σε ένα διάλειμμα, μια παρέα κοριτσιών ήρθαν να με ρωτήσουν κάτι και μετά με αγκάλιασαν όλες και είπαν στη μαθήτρια αυτή "Έλα κι εσύ, καλή είναι κι αυτή η δασκάλα". Κι εκείνη ήρθε. Λίγο αργότερα μου έφτιαξαν όλα τα παιδιά ζωγραφιές. Ξεχώρισε αυτή:

27.9.2014

7:51 μ.μ. Posted In , Edit This 12 Comments »
Λοιπόν... Πρώτο ποστ από Αίγινα. Ωραίο νησί, ήρεμο σχολείο, πολύ καλοί άνθρωποι. Νοίκιασα καλό σπίτι, η διαδρομή για τη δουλειά είναι πολύ μικρή, η διαδρομή απ'τον Πειραιά 40 λεπτά.
Αλλά η μοναξιά είναι δύσκολο πράμα. Γυρίζω στο σπίτι και κάθομαι στο ίντερνετ μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Και την άλλη μέρα τα ίδια. Μέχρι την Παρασκευή, που πηγαίνω στο Γιώργο. Τη Δευτέρα το πρωί γυρίζω Αίγινα (ξεκινάω τη δουλειά στις 12, οπότε βολεύει) και πάλι τα ίδια. Το Σαββατοκύριακο περνάω τέλεια, βλέπω όσους περισσότερους ανθρώπους μπορώ και προσπαθώ να τα χορτάσω όλα. Τις καθημερινές νιώθω ότι το ένα λεπτό διαρκεί αιώνες. Έχω φτιάξει ένα αντίστροφο ημερολόγιο, σαν τους φαντάρους, και σβήνω μέρες. 239 και σήμερα (πλην Χριστουγέννων και Πάσχα).
Μαγειρεύω, βλέπω πανέμορφα τοπία, πηγαίνω στη δουλειά, αλλά τίποτα δεν έχει γεύση. Νιώθω πως ζω μόνο τα Σαββατοκύριακα. Τη Δευτέρα στο καράβι είναι σα να μου ξεριζώνουν την ψυχή. Ειδικά τώρα που ο ουρανός είναι συνεχώς σκοτεινιασμένος και αρχίζει να σβήνει το καλοκαίρι.
Θα μου πείτε είναι νωρίς, θα συνηθίσω. Πέρασε ο ένας μήνας, θα περάσουν κι οι υπόλοιποι. Μη μιζεριάζεις, βγες να περάσεις καλά όσο είσαι εκεί.
Ε, δεν είμαι έτσι. Πόσες φορές έχω ευχηθεί να ήμουν έτσι... Αλλά είμαι σαν τη Μάριαν από τη Λογική κι Ευαισθησία. Χάνομαι μέσα στην απελπισία μου και την καλλιεργώ για να γεννήσει περισσότερη απελπισία. Πρόβλημα είναι, το ξέρω.

Πόσο όμορφα είναι όλα εδώ όταν έχω κάποιον δικό μου, ειδικά το Γιώργο. Αλλά πόσο γκρίζα όταν είμαι μόνη μου...

Σταματάω την κλάψα, η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές περνάω και ωραία, είμαι αισιόδοξη, χαρούμενη που δουλεύω, χαρούμενη που έχω έναν τέτοιο άνθρωπο να με περιμένει να γυρίσω πίσω. Απλά είμαι με τις μέρες μου.


16.8.2014

1:50 μ.μ. Posted In , Edit This 6 Comments »
Διακοπές! Φέτος πήγαμε για 3η χρονιά διακοπές σε σπίτι συγγενών και τα περάσαμε μέλι! Στη Μήλο φέτος, μας φιλοξένησαν, μας περιποιήθηκαν, φάγαμε, κάναμε βόλτες και μπάνιο και κάναμε και το γύρο του νησιού με ιστιοπλοϊκό.
Την ημέρα που γυρίσαμε, το γιορτάσαμε στη βεράντα με καλή παρέα, καρπουζόπιτα σπιτική που μας έδωσαν οι συγγενείς, κρασί από το κτήμα τους, πεπόνι με προσούτο και τυρί μηλέικο, την αμβροσία της Μήλου. Ταιριάζει απίθανα με το πεπόνι!

 Ελπίζω όλοι να περάσατε καλά και να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι ξέγνοιαστα και χαρούμενα όλοι μας μέχρι τις επόμενες διακοπές!

30.6.2014

9:59 π.μ. Posted In , , Edit This 7 Comments »
Από τότε που ξεκίνησα να μαθαίνω ραπτομηχανή, ήθελα να φτιάξω μαξιλάρια από παλιά μπλουζάκια που μου άρεσε το ύφασμά τους, αλλά δεν τα φόραγα. Αγόρασα λοιπόν μερικά φερμουάρ και έπιασα δουλειά. Τα αποτελέσματα μπορεί να φανούν γελοία σε κάποιον που ξέρει να ράβει, αλλά εμένα με έκαναν σούπερ χαρούμενη! 
 Πρώτα έφτιαξα αυτό το μικρό μαξιλαράκι από παλιό μπλουζάκι. Έχει ένα σχέδιο σε λευκό ύφασμα και από πάνω έχει το ίδιο σχέδιο σε διάφανο ύφασμα.
Στη συνέχεια έφτιαξα ένα τρελό μαξιλαράκι από μια παλιά μπλούζα με πούλιες, που δε φόρεσα ποτέ. 
Είχα επίσης και ύφασμα που είχε περισσέψει από 2 τραπεζομαντιλάκια που έφτιαξα και είπα να κάνω 2 μαξιλάρια ακόμα.
 Τώρα κάθομαι στη βεραντάρα μου και την απολαμβάνω ακόμα περισσότερο! Καλοκαίρι, μην τελειώσεις!

21.4.2014

9:59 π.μ. Posted In , Edit This 4 Comments »
Επιτέλους έχω πάλι όρεξη για κατασκευές! Τελευταία είχα χάσει την "έμπνευσή" μου, είχα δώσει όλη την προσοχή μου αλλού. Άρχισα να μεταφέρω στο σπίτι μου πολλά αντικείμενα που είχα αφήσει ακόμα στων γονιών μου. Βρήκα αυτά τα εντελώς ψεύτικα σκουλαρίκια που μου είχε δώσει κάποια φίλη όταν ήμασταν μικρές. Ήταν σε κακά χάλια και είπα να πειραμαστιστώ με βερνίκι νυχιών, που έχω δει ότι χρησιμοποιείται πολύ τελευταία.
Χρησιμοποίησα μόνο μανό των 1-2 ευρώ, δε δίνω περισσότερα ποτέ. Έβαλα μία στρώση για το ημιδιάφανο εφέ και 3 στρώσεις στα σημεία που έπρεπε να καλυφθούν τα άσχημα σημαδια. 
Το αποτέλεσμα μου άρεσε πολύ! Δεν ξέρω αν θα τα φορέσω, αλλά σίγουρα θα τα βάλω με τα υπόλοιπα σκουλαρίκια μου να μου ομορφαίνουν το σύνολο.

22.3.2014

8:01 μ.μ. Posted In Edit This 2 Comments »
Άλλαξα λίγο τη διακόσμηση του διαδρόμου έξω απ'το σπίτι μου, χρησιμοποιώντας την παλιά βαλίτσα και το ξύλινο καφάσι που είχε βρει ο αδερφός μου.
Το κηροπήγιο το είχε δώσει στους γονείς μου μια οικογενειακή φίλη, ενώ ο πίνακας από  μπρούντζο ήταν δώρο που έκανε η μητέρα μιας μαθήτριας της μάνας μου πριν από πολλά χρόνια.

Άλλα δύο ποστ με διακόσμηση της εισόδου εδώ και εδώ.


6.12.2013

9:32 μ.μ. Posted In , , Edit This 0 Comments »
Έφτιαξα πρόσφατα αυτά τα σκαλτσούνια για κάτι καλεσμένους των γονιών μου και τελικά ονομάστηκαν "Μαγικοί κουραμπιέδες"!

 Υλικά:
* 1 κούπα ηλιέλαιο
* 1/2 κούπα κρασί (κατά προτίμηση λευκό)
* 1/4 κούπα ζάχαρη
* 3 βανίλιες
* 1 φαρίν απ (περίπου)
* λουκούμια με γεύση τριαντάφυλλο
* ζάχαρη άχνη

 1. Ανακατέψτε με ένα πιρούνι το ηλιέλαιο, το κρασί, τη ζάχαρη και τις βανίλιες.
2. Ρίξτε σιγά σιγά το φαριν απ και ανακατέψτε με το πιρούνι έως ότου χρειαστεί να χρησιμοποιήσετε τα χέρια σας. Μόλις η ζύμη δεν κολλάει στα χέρια σας, είναι έτοιμη.
3. Τινάξτε την άχνη που έχουν πάνω τα λουκούμια κι αν είναι από τα μεγάλα, κόψτε τα στη μέση.
4. Φτιάξτε μπαλάκια στο μέγεθος του μελομακάρονου και πατικώστε τα. Τοποθετήστε στο μέση από ένα λουκούμι και τυλίξτε τη ζύμη γύρω τους. Θέλουμε να έχουμε στρογγυλά ή μακρουλά σκαλτσούνια σε μέγεθος μελομακάρονου.
5. Ψήστε σε ταψί με αντικολλητικό χαρτί, στους 180 βαθμούς στον αέρα, μέχρι να ροδίσουν (περίπου 30-40 λεπτά).
6. Αφού κρυώσουν, πασπαλίστε με άχνη ζάχαρη.

15.11.2013

10:54 μ.μ. Posted In , , Edit This 5 Comments »
Σήμερα πέρασα σχεδόν όλη την ημέρα μου με πολύ αγαπημένους μου φίλους, τα παιδιά που μέχρι πέρυσι δουλεύαμε μαζί. Φέτος κάποιοι είναι στο σχολείο μας και άλλοι έχουν σκορπιστεί, όπως κι εγώ. Έτσι σήμερα βρήκαμε ευκαιρία και, μετά τη γιορτή στο σχολείο του ο καθένας, μαζευτήκαμε και τα είπαμε, φάγαμε και μετά κάποιοι ήρθαμε στο σπίτι μου. Όπως πάντα, την περισσότερη ώρα μιλούσαμε για παιδιά απ'το σχολείο, τι κάνει το καθένα, πώς άλλαξαν, τις δυσκολίες τους... Αλλά και για τα προσωπικά μας, τις δυσκολίες μας, τις αναμνήσεις μας από τα περασμένα 5 χρόνια.
Μόλις έφυγαν ήθελα να κλάψω. Μου λείπουν πολύ και, παρ'όλο που δε μπορώ να κλαίγομαι, αφού έχω δουλειά ενώ άλλοι δεν έχουν, θα ήθελα να είμαστε και φέτος όλοι μαζί. Και δεν είναι πως δε μας χρειάζονται στο σχολείο. Κενά υπάρχουν. Όπως και να'χει μας κατάντησαν όπως μας κατάντησαν και δεν είναι τώρα καιρός να μιλάω γι'αυτά.
Τους σκέφτομαι κάθε πρωί που μπαίνω στο καινούριο σχολείο, στο καινούριο γραφείο και χαιρετάω τους καινούριους συναδέλφους. Καλοί είναι όλοι μαζί μου, αλλά δεν είναι τα φιλαράκια μου.
Στο σπίτι μου, η αγαπημένη μου ίσως απ'όλες τις κοπέλες, άφησε ένα σημείωμα στο γραφείο του Γιώργου, στο πινακάκι του, χρησιμοποιώντας το όνομα που αυτή έβγαλε σε μένα, το Σπάιρους.

20.9.2013

11:52 π.μ. Posted In , Edit This 7 Comments »
Έχοντας καθίσει μπροστά από μια οθόνη κοιτάζοντας άπειρες φωτογραφίες με διακόσμηση, είχα εδώ και ένα χρόνο αποφασίσει να φτιάξω μια κατασκευή για το νέο μου σπίτι, με ξύλο, καρφιά και μαλλί. Ήξερα όμως ότι ήθελε πολλές ώρες δουλειάς και το άφηνα κάθε φορά για τον επόμενο μήνα. Το καλό είναι πως είχα ήδη το ξύλο, καθώς (από λάθος του ντουλαπά μου) είχαν περισσέψει δύο πόρτες ντουλαπιών κουζίνας. Το χρώμα μου άρεσε κι έτσι το πήρα πια απόφαση και έκατσα εχτές να δουλέψω. Όχι τίποτ'άλλο, αλλά θέλω να ξεχνιέμαι και να περνάει η μέρα μου δημιουργικά μέχρι να καλυτερέψει η ψυχολογία μου.

 1. Μέτρησα το μήκος και το πλάτος του ξύλου, έκανα τις πράξεις μου, αποφάσισα και πόσα εκατοστά θέλω να είναι τα κενά μεταξύ των γραμμάτων κτλ και τελικά κατέληξα. Κάθε γράμμα θα ήταν 13x30. 
2. Έκοψα 4 χαρτιά (χρησιμοποιώντας ήδη χρησιμοποιημένα χαρτιά, λάθος εκτυπώσεις κτλ) και σχεδίασα τα γράμματα. Το Μ μου πήρε την περισσότερη ώρα, αλλά τελικά κατέληξα σε κάτι που μου άρεσε. 
3. Μετά μέτρησα τις αποστάσεις από τα πλάγια, πάνω και κάτω και κόλλησα τα γράμματα με σελοτέιπ. 
4. Επόμενο βήμα να κάνω σημάδια για το πού θα μπει κάθε καρφί. Είχα ήδη αγοράσει καρφιά, 1 κιλό. Είχα υπολογίσει ότι θα χρειαστώ περίπου 100, αλλά ευτυχώς πήρα πολλά περισσότερα, γιατί χρειάστηκα 261 !!!
5. Μετά απ'όλα αυτά πήγα στην αυλή κι άρχισα να καρφώνω. Αυτή η διαδικασία μου πήρε περίπου 2 ώρες, αλλά την έκανα με ένα διάλειμμα, για να μην τρελάνω τους γείτονες. Άσε που έφαγα τον αντίχειρά μου πάνω από 3 φορές και έγινε διπλάσιος!
6. Αφού μπήκαν όλα τα καρφιά, έπρεπε να βγάλω τα χαρτιά από κάτω. Τα τράβηξα και βγήκαν αμέσως.
7. Ήρθε η ώρα να τα βάλω όλα σε μία σειρά. Μέτρησα το ύψος τους και πόσο βαθιά είχα καρφώσει το καθένα, ώστε να εξέχουν όλα το ίδιο. Τα ίσιωσα, τα διόρθωσα και τέλος με τα καρφιά!
8. Τέλος ήρθε η ώρα να διαλέξω χρώματα στο μαλλί. Εκεί τα βρήκα σκούρα. Σε όλα όσα έφτιαξα στο σπίτι μου, από πλακάκια μέχρι ντουλάπες, ήταν τόσες οι επιλογές που πελάγωνα. Κατέληξα πάντως στο να κάνω κάθε γράμμα με διαφορετικό χρώμα, αλλά εννοείται πως αυτό θα αλλάζει όποτε έχω όρεξη. Μπορείτε να κάνετε όλα τα γράμματα ένα χρώμα ή ανακατεμένα χρώματα σε κάθε γράμμα. Μπορείτε να κάνετε μόνο το περίγραμμα των γραμμάτων ή μόνο το ανακατεμένο ζιγκ-ζαγκ μέσα. Φαντασία να έχετε!
Γιατί διάλεξα να γράψω HOME? Πρώτα απ'όλα γιατί έπρεπε να γράψω μια μικρή λέξη. Ελληνική δεν ήθελα να είναι, δε μου άρεσε. Μου αρέσει σαν λέξη το HOME, γιατί έχει ένα βαθύ νόημα. Αυτό το σπίτι δε θέλω να είναι απλά το μέρος στο οποίο μένω, αλλά να είναι ένα σπιτικό που έλεγαν παλιότερα, το μέρος που θα θέλω να είμαι περισσότερο από κάθε άλλο.

Παλαιότερες αναρτήσεις