3:35 μ.μ.
Posted In
ιστορίες μου
Edit This
Μου δημιουργήθηκε μια απορία σήμερα που είχα βγει για καφέ με μια φίλη μου,άνεργη,που πέρισυ τελειωσε το πανεπιστήμιο.Σε καφέ της περιοχής όπου μένω,όπου δεν έχεις θέα την Ακρόπολη, τον ωκεανό ή έστω έναν ωραίο πεζοδρομημένο δρόμο,πληρώνουμε τον καφέ 3.50 ευρώ.Και δεν είναι και κανένα αριστούργημα.Καφές χτυπημένος με νερό.Φεύγοντας λοιπόν επέμενε να αφήσει πουρμπουάρ (ή μπουρμπουάρ όπως το λέμε :p),ενώ εγώ είμαι αντίθετη σε αυτό.Και σκέφτομαι ότι,ναι μπορεί κάποιοι να με πουν τσίπισα,αλλά έχω επιχειρήματα.Και δεν είναι ότι αν δούλευα εγώ σε καφέ,θα με χάλαγε το πουρμπουάρ.Αλλά δε θα το θεωρούσα γυφτιά να μη μου αφήσουν.
Γιατί,για κάτσε ρε φίλε.Έρχομαι να πιω έναν καφέ,ή ένα τσάι που κάνει 3 ευρώ,άκουσον άκουσον,και νομίζεις ότι έχω να σου αφήσω και κάτι παραπάνω;Η μία κουταλιά καφέ και το νερό με τα 3 παγάκια πόσο σου κοστίζει εσένα;
Και περνάμε στο παιδί που δουλεύει εκεί,γιατί ο ιδιοκτήτης είναι άλλο και ξέφυγα.Δε μπορώ να φανταστώ γιατί θα πρέπει να αφήσω στο κάθε τρέντικο σκατό πουρμπουάρ,όταν ο κάθε γιατρός που σπούδαζε για 10 χρόνια με οικονομίες των γονιών του και δική του part time δουλειά στην οποία πήγαινε άυπνος από τις κλινικές και τις εφημερίες,παίρνει πρώτο μισθό τον βασικό και πληρώνεται για τις εφημερίες του ψίχουλα και όλοι πέφτουν πάνω του να τον φάνε όταν ζητάει φακελάκι.Και δεν έχω κανένα συγγενή γιατρό για να μεροληπτώ αυτή τη στιγμή.Απλά έπεσα απ'τα σύννεφα όταν έμαθα ότι πληρώνονται τόσο λίγο,μετά από τόσο διάβασμα και κάνοντας μια δουλειά τόσο δύσκολη και με τόσες ευθύνες.Και μου έρχεται το κάθε τρέντικο,που το μόνο που κάνει στην καφετέρια που δουλεύει είναι να δείχνει τον κώλο του,να μιλάει με τους συναδέλφους του και να πηγαίνει έναν καφέ στο τραπέζι και θέλει και πουρμπουάρ;
Και ναι,έχει τόοοσες πολλές δυσκολίες να αντιμετωπίσει στη δουλειά του!Μπορεί να του/της κάνουν παράπονα ότι έφερε λάθος καφέ και να χρειαστεί να ξαναμεταφέρει το δίσκο.Ενώ ο γιατρός δεν έχει δυσκολίες με όλους τους τρελούς που αντιμετωπίζει.Ο τραπεζικός υπάλληλος δεν φοβάται μην τον σκοτώσει κανένας ληστής.Ο μανάβης δεν έχει την κάθε γριά να του γκρινιάζει για τις μπάμιες και το σπανάκι.Εγώ στη δουλειά μου δεν αντιμετωπίζω μανάδες που από το δωμάτιο του τοκετού μέχρι που το παιδί τους θα πάει δημοτικό δεν έχουν νοιαστεί γι'αυτό και μετά έρχονται και σου κάνουν παράπονα ότι μία φωτοτυπία με ασκήσεις για το σαββατοκύριακο δεν αρκεί.Αν όμως πάρει κάποιος από αυτούς φακελάκι,θα τον πάνε μέσα.Το πουρμπουάρ στον σερβιτόρο είναι απαραίτητο.
Για να μην γίνει παρεξήγηση,ούτε για τα φακελάκια είμαι υπέρ.Αλλά για το πουρμπουάρ είμαι αλήθεια κατά.Γιατί και ο σερβιτόρος για τη δουλειά που κάνει,πληρώνεται.Τι το δύσκολο κάνει και πρέπει να τον επιβραβεύσουμε;Δεν χρειάζεται ο φοιτητής,ο άνεργος,ούτε καν ο εργαζόμενος που θα πληρώσει τον καφέ του χρυσάφι,να δώσει κι άλλα λεφτά,τη στιγμή που ένας γιατρός παίρνει σχεδόν τα ίδια με τον σερβιτόρο.Πείτε με τσίπισα,εγώ πάντως το θεωρώ εντελώς κοροιδία .
10:58 π.μ.
Posted In
ιστορίες μου
Edit This
Έχω φτάσει σε σημείο να σκεφτομαι ότι έχω μείνει σχεδόν χωρίς φίλους,ή μάλλον ότι ποτέ δεν είχα φίλους όπως τους ήθελα εγώ.
Πήγα στο νηπιαγωγείο 2 χρόνια νωρίτερα απ'ότι τα άλλα παιδιά.Στο νηπιαγωγείο στην πόλη όπου μένω τώρα,μόνο που τότε έμενα στη διπλανή πόλη.Νηπιαγωγός μου ήταν η μαμά μου (και με πήρε μαζί της από τόσο μικρή ηλικία γιατί δεν είχε πού να με αφήσει).Έκανα φίλους μου τα μεγαλύτερα παιδιά που ήταν στην ίδια τάξη με μένα,αλλά 2 χρόνια αργότερα άυτα έφυγαν για το δημοτικό,ενώ εγώ έμεινα με τα παιδάκια της ηλικίας μου που μόλις έιχαν έρθει στο νηπιαγωγείο.Όταν ήρθε η ώρα να πάω στο δημοτικό,οι γονείς μου μπόρεσαν επιτέλους να δουλέψουν στην πόλη στην οποία μέναμε,κι έτσι εγώ πήγα σχολείο εκεί.Και πάλι νέα άτομα.Όμως το πρόβλημα ήταν άλλο.Τον αποχωρισμό που βιώνουν τα παιδάκια του νηπιαγωγείου από τους γονείς τους,εγώ δεν τον είχα βιώσει ακόμα.Και στο σπίτι και στο νήπιο εγώ ήμουν με τη μαμά μου.Έτσι βρέθηκα στην πρώτη δημοτικού,ανάμεσα σε ξένα παιδιά και με μια άγνωστη δασκάλα.Τις 2 πρώτες μέρες του σχολείου έκλαιγα συνεχώς και μόνο στο διάλειμμα ηρεμούσα,αφού πήγαινα κοντά στον μπαμπά μου,που ήταν δάσκαλος στο δημοτικό που πήγαινα κι εγώ.
Σιγά σιγά έκανα φίλους,όμως στην τετάρτη τάξη άλλαξα σχολείο,αφού άλλαξε κι ο μπαμπάς μου.Στην ίδια πόλη,αλλά με άλλους,νέους συμμαθητές.Μέχρι να το συνηθίσω κι αυτό,στην πέμπτη και έκτη δημοτικού είχα τον μπαμπά μου για δάσκαλο.Όσο και να τον παρακάλεσα να μην πάρει την τάξη μου,αυτός δεν με άκουσε.Έτσι ήμουν για 2 χρόνια "η κόρη του δασκάλου" για όλους του συμμαθητές μου,και έπαιρνα καλούς βαθμούς γιατί μου τους έβαζε ο μπαμπάς μου και ήξερα από πριν ποιες ερωτήσεις θα περιέχουν τα τεστ.Για να μπορέσω να τους αποδείξω πως δεν ήταν έτσι,έκανα επίτηδες λάθη στα τεστ και έμπαινα μαζί με τους συμμαθητές μου κρυφά στην τάξη για να κλέψουμε τα τεστ,να δούμε τι ερωτήσεις θα έπεφταν και να κάνουμε σκονάκι.
Στην πρώτη γυμνασίου ήρθαμε να μείνουμε στην πόλη που μένω τώρα.Γυμνάσιο και λύκειο όμως συνέχισα να πηγαίνω εκεί που πήγαινα.Σχολείο δεν άλλαξα,αλλά πλέον για τους περισσότερους συμμαθητές μου ήμουν αυτή που ερχόταν από τη διπλανή πόλη.Και για τα παιδιά που άρχισα να γνωρίζω εδώ,στα φροντιστήρια που πήγαινα,ήμουν αυτή που ήρθε από τη διπλανή πόλη.
Τόσα χρόνια δεν είχα συνειδητοποιήσει το πιο απλό πράγμα,μέχρι που μου το είπε η ψυχολόγος στην οποία πήγαινα το καλοκαίρι:έχω μάθει ότι για να είμαι φίλη κάποιου πρέπει μόνο να δίνω και να μη ζητάω τίποτα.Γιατί στα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια ήμουν η κόρη του δασκάλου και η ξένη.Και πάντα στους φίλους μου πρόσφερα τα πάντα και έκανα μαζί τους πράγματα που κανονικά δεν θα έκανα,μόνο και μόνο για να νιώθω μέλος της παρέας.Και ένιωθα ότι δεν άξιζα να είμαι φίλη τους,επομένως δεν ζητούσα κάτι από αυτούς.
Τα τελευταία χρόνια η παρέα μου αποτελείται από συμμαθητές που είχα στο λύκειο.Είχα παλέψει πολύ για να μπω σε μια παρέα και άφησα ανθρώπους να με πληγώσουν.Τους συγχώρεσα,τους πλησίασα εγώ αντί να με πλησιάσουν αυτοί,τους έδωσα δεύτερες ευκαιρίες και όλα αυτά γιατί πίστευα ότι αν έχανα αυτούς τους φίλους,δε θα έβρισκα άλλους.
Η αλήθεια για όλους έιναι ότι,αξίζει να δώσεις δεύτερη ευκαιρία σε κάποιον που σε κάνει χαρούμενη,αλλά πρέπει να ξέρεις τα όρια.Και,αν και η παρέα που έχεις από την εφηβεία δεν μπορεί να αντικατασταθεί και οι φιλίες γίνονται πιο δύσκολες όσο μεγαλώνουμε,φίλοι μπορούν να βρεθούν πάντα και παντού.Παντού υπάρχουν άνθρωποι που μας μοιάζουν.
8:11 μ.μ.
Posted In
ιστορίες μου
Edit This
Γαμώ τις τράπεζες σας.Είχα 54 ευρώ σε ένα λογαριασμό (με κάρτα ανάληψης) στην Εμπορική Τράπεζα.Είχα 1 χρόνο να κάνω κάποια ανάληψη ή κατάθεση στο λογαριασμό αυτό και μου αφαίρεσαν 14 euros,7 για κάθε εξάμηνο που πέρασε.Πριν 10 χρόνια τα χρήματα αυτά θα είχαν πάρει πολύ καλό τόκο.Τώρα μου τα μειώνουν,για τις υπηρεσίες που μου προσφέρουν φυλάγοντάς τα με μεγάλες δυσκολίες.Ε ρε λαμόγια...Τα χρήματα που έχουμε στις τράπεζές σας τα χρησιμοποιείτε εσείς οι ίδιοι ρε και έχετε και κέρδη.Θα μας χρεώνετε και για αυτό;Να τα φυλάμε κάτω απ'τα στρώματα τότε,όπως παλιά.Έλεος.
8:38 μ.μ.
Posted In
ιστορίες μου
,
φωτογραφίες
Edit This
Το πιο κιτς barbeque στον κόσμο είναι....JPG)
...το δικό μας.Το διακόσμησα με όσα περισσότερα (μεταλλαγμένα?) διακοσμητικά κολοκύθια μπόρεσα(34-σχεδόν όλα όσα έκανε η κολοκυθιά μας) και κατάφερα να δημιουργήσω ένα τερατούργημα!Οι γάτες που βρήκαν καταφύγιο στο barbeque όμως δεν έχουν πρόβλημα.
11:26 μ.μ.
Posted In
ιστορίες μου
,
φωτογραφίες
Edit This
Η εβδομάδα που πέρασε ήταν η πιο μεγάλη βδομάδα της ζωής μου.Έκανα καινούρια αρχή και κάθε λεπτό της κάθε μέρας ονειρευόμουνα το χειμώνα.Το σπίτι μου,τα βράδια που θα τα πέρναγα με φίλους και τα πρωινά που θα ξύπναγα με τον πιο σημαντικό άνθρωπο δίπλα μου.
Τη Δευτέρα υπέγραψα στο ιδιωτικό σχολείο για ένα χρόνο,στη θέση της δασκάλας που παραιτήθηκε για να διοριστεί στο δημόσιο.Δούλευα για 3 μέρες μέχρι αργά το βράδυ για να προλάβω να μπω στο νόημα της τάξης,να συμβαδίσω με το Δ1 (εγώ είχα το Δ2) και να συνεννοούμαι με το δάσκαλο της διπλανής τάξης για να κάνουμε κοινή ύλη.Έμαθα τα ονόματα των παιδιών,τους συναδέλφους,τα λεωφορεία που με βόλευαν.
Την Πέμπτη πήγα στο σχολείο,έτοιμη για μιά ακόμα μέρα,με μεγάλη χαρά καθώς είχα επιτέλους αρχίσει να έχω αυτοπεποίθηση και σιγουριά για τη δουλειά μου.Μπροστά μου είχα ένα Σαββατοκύριακο στην Άνδρο και είχα ήδη προετοιμαστεί για τη δουλειά μου μέχρι και τη Δευτέρα,ώστε να φύγω άνετη για τις μίνι διακοπές μου.Και βρίσκω πάνω στην έδρα μια ξένη τσάντα.Ο διευθυντής με καλεί στο γραφείο του και μου ανακοινώνει ότι η δασκάλα του Δ2 γύρισε πίσω και είναι υποχρεωμένοι από το νόμο να τη δεχτούν.Μου προτείνει να υπογράψω ότι αποχωρώ οικειοθελώς (μικρή είμαι,ανόητη όχι και τόσο) και δεν αναφέρει τίποτα για αποζημίωση.Και εγώ το μόνο που σκέφτομαι είναι το σπίτι που έχω κλείσει και όλα όσα έχω ονειρευτεί.Ήταν τόσο απότομο που,όταν μετά από λίγο βρέθηκα στο γραφείο των δασκάλων με μια άλλη δασκάλα που προσπαθούσε να κατανοήσει κι εκείνη τι είχε συμβεί,έβαλα τα κλάματα.Τη χρονιά αυτή την περίμενα τόσους μήνες.Έτρεξα πολύ για να βρω το σχολείο στην περιοχή που μας βόλευε,να βρω το τέλειο σπίτι,να ετοιμάσω τα πράγματά μου.Είχα σκεφτεί κάθε μου βράδυ στο σπίτι μου,τα γλαστράκια με τα λουλούδια στο παράθυρο της κουζίνας,το πρωινό που θα τρώγαμε μαζί,τα κεριά στο σαλόνι,τις φωτογραφίες στον τοίχο.Και η άλλη δασκάλα,κοντά μου,μου έλεγε για την δασκάλα που γύρισε πίσω,για την τεράστια περιουσία που έχει και που θα μπορούσε να μη δουλέψει σε όλη της τη ζωή.Κι εκείνη την ώρα,μπήκε μέσα,με είδε να κλαίω και χωρίς να δείξει οποιοδήποτε συναίσθημα,μου είπε μόνο "Τα τεστ που είναι;".Της τα έδωσα και έφυγε.Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν και έπρεπε να το ξέρω από πιο πριν.Αλλά και τώρα που το μαθαίνω,καλά είναι..
Γύρισα στο σπίτι των γονιών μου,ξέχασα τα πάντα για δικό μου σπίτι και έψαξα για άλλη δουλειά.
Οι γονείς μου μου λένε να μην δουλέψω φέτος,ότι δεν έχουν ανάγκη,ότι μπορώ και φέτος να κάτσω σπίτι,να ηρεμήσω και να μην ανησυχώ για τίποτα,γιατί αυτά συμβαίνουν και δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι κανέναν.
Κι εμένα το μόνο που με νοιάζει είναι τα όνειρα που πρόλαβα και έκανα,όχι τα χρήματα.
...
Πήγα στην Άνδρο χωρίς να έχω καμία όρεξη,μόνο και μόνο για να είμαι με τον μόνο άνθρωπο που μπορεί και με ηρεμεί,για όσο περισσότερο χρόνο μπορούσα.Και τουλάχιστον καταλαβαίνω ότι είμαι τόσο τυχερή που τον έχω,που δεν θέλω να χαλάσω άλλο χρόνο από τη ζωή μας με το να σκέφτομαι άσχημα πράγματα.
Και πέρασα καλά,γιατί όντως είμαι τυχερή που τον έχω,όπως επίσης έιμαι τυχερή που έχω τόσο καλούς γονείς που με υποστηρίζουν.Τα άλλα θα έρθουν μόνα τους.
8:21 μ.μ.
Posted In
ιστορίες μου
Edit This
Εδώ και 1μιση χρόνο περίπου (για να μην πω εδώ και 5 χρόνια :p) ,όσοι με ρωτάνε "Τι νέα;",παίρνουν την ίδια απάντηση: "Τίποτα μωρέ,τα ίδια".Μερικοί έχουν σταματήσει και να με ρωτάνε.
Από την Πέμπτη όμως τρέχω και δε φτάνω.Διορίστηκα αναπληρώτρια στη Βοιωτία,αλλά για πολλούς λόγους (αλλά κυρίως έναν και σημαντικό..το πιάσαμε έτσιιι;) ,δεν πήγα.Βρήκα αμέσως δουλειά σε ένα ιδιωτικό σχολείο στην Αθήνα και το Σάββατο βρήκα καπάκι ένα πολύ καλό σπίτι στην Αθήνα.
Την Πέμπτη (πιθανότατα) μετακομίζω και ΔΕΝ χωρίζω.
Το ΠΣΚ την κάνω για Άνδρο και από Δευτέρα που γυρίζω,αρχίζω να ξεπακετάρω!
(Σημείωση,άσχετη αλλά σημαντική.Στο ιδιωτικό που δουλεύω,αν και το όλο κλίμα είναι πολύ καλό... 1ον. κάθε πρωί λέμε προσευχή ΚΑΙ τον εθνικό ύμνο,2ον. μία φορά το μήνα πηγαίνουμε στην εκκλησία.Τι κάνω εγώ εκεί ρε;;!!)
2:04 μ.μ.
Posted In
ιστορίες μου
,
κατασκευές
,
φωτογραφίες
Edit This
Θυμάστε εκείνες τις "φάτσες" που πουλάγανε στα πανηγύρια και τις αγορές,που ήταν φτιαγμένα από καλσόν,γεμισμένα με πριονίδι και είχαν μαλλιά από γκαζόν;Είχα κάποτε μια τέτοια φατσούλα,είχε και γυαλιά από σύρμα θυμάμαι.
Πριν καμιά βδομάδα που δεν είχα τι να κάνω και είχα όρεξη για χειροτεχνίες και τέτοια,μου ήρθε η ιδέα αρχικά να φυτέψω φακιές.Αυτό το κάνω συχνά.Και μετά μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω μια δική μου φατσούλα.Αντί για πριονίδι έβαλα χώμα και αντί για γκαζόν έβαλα φακιές.Του έβαλα και 2 πράσινες πινέζες,και έτοιμος ο φιλαράκος.Όνομα δε μπορώ να του βρω,αλλά έτσι που βγαίνουν τα μαλλιά του,λεπτά με φούντα στην άκρη,κάποιο αστείο όνομα πρέπει να του βρω.
2:04 μ.μ.
Posted In
ιστορίες μου
Edit This
Εχτές είχα για μία ακόμα φορά την τιμή να μπω σε ένα λεωφορείο ΚΤΕΛ.Για την ακρίβεια,στο πιο βρωμερό και λιγδιασμένο λεωφορείο ΚΤΕΛ,στο οποίο κάθεσαι και κάνεις την προσευχή σου να μην κολλήσεις ψώρα και ηπατίτιδα C από το κάθισμα.Μετά από λίγο ήρθε και έκατσε δίπλα μου μια γιαγιά που τα 80 τα είχε πατημένα σίγουρα.Όταν ήρθε η ώρα να κατέβει,σηκώνεται και πηγαίνει μπροστά στην πόρτα.Πριν όμως φτάσει το λεωφορείο στη στάση,η γιαγιά βγάζει το κινητό,παίρνει ένα τηλέφωνο και αρχίζει να μιλάει.Ο διάλογος ήταν ο εξής "Έλα,να σου πω,πριν είχε σταματήσει το μυαλό μου .Δεν εξήγησα καλά το όνειρο.Για πες,ήταν για ερωτισμό;Είχε ερωτοδουλειές;" Όλοι οι επιβάτες είχαμε πέσει στο διάδρομο και γελάγαμε και με κάθε κουβέντα της γιαγιάς το γέλιο πήγαινε σε υστερία μεριά.Η γιαγιά θορυβήθηκε και εξήγησε στο συνομιλητή της "κάτσε γιατί είμαι στο λεωφορείο και γελάνε.Δεν ξέρουν ότι είμαι ονειροκρίτης".Εκεί ο αιώνιος κάφρος οδηγός του ΚΤΕΛ τη ρωτάει "Γιαγιά εγώ που είδα γάιδαρο στον ύπνο μου τι σημαίνει;"."Μήπως είδες γαιδούρα;" απαντάει η γιαγιά και κατεβαίνει...
Γενικά στο ΚΤΕΛ,όπως έχω ξαναπεί,ζεις εξωπραγματικές εμπειρίες.Όταν είσαι ξεκούραστος και έχεις κέφια,γελάς.Όταν όμως επιστρέφεις από δουλειά,το λεωφορείο βρωμάει (δηλαδή στο 99% των περιπτώσεων) και το μόνο που θέλεις είναι να πας σπίτι σου,όλες αυτές οι σουρεάλ καταστάσεις δεν σου φτιάχνουν καθόλου το κέφι.Για παράδειγμα,είναι μια γιαγιά πάνω από 80 χρονών,η οποία κάνει σχεδόν καθημερινά το δρομολόγιο Κορωπί-Αθήνα και πίσω.Η γιαγιά αυτή είναι τόσο γνωστή που όλοι όσοι έχουν μπει έστω μία φορά στο ΚΤΕΛ στην ανατολική αττική την ξέρουν ως "γιαγιά απ'το Κορωπί".Μπαίνει στο λεωφορείο και μέχρι να κατέβει,μιλάει στο πλήθος σαν πρόεδροςκόμματος σε προεκλογική ομιλία.Τι να προτοθυμηθώ;Που κάθε φορά μπαίνει με 2 σακούλες σκουπιδιών γεμάτες κρέατα για τα σκυλιά που έχει στο χωράφι της στο Κορωπί και ψοφάνε όλοι οι έμβιοι οργανισμοί μέσα στο λεωφορείο;Που μια φορά έτρωγε σουβλάκι δίπλα μου 11 η ώρα το πρωί;Που είχε μπει στο λεωφορείο τσατισμένη με τον οδηγό του προηγούμενου λεωφορείου που δεν την πήρε και για 45 λεπτά του έριχνε κατάρες και έλεγε μπροστά σε όλους γιατί τον παράτησε η γυναίκα του και πόσο καιρό τσακώνεται με τα παιδιά του.Ή που είχε μπει μέσα στο λεωφορείο και εξηγούσε σε όλους πώς το έκαναν τα σκυλιά στο χωράφι της όταν ήταν εποχή ζευγαρώματος...μέχρι και τους ήχους που έβγαζαν τα σκυλιά είχε μιμηθεί...Υπήρχε δε μία φορά που την είδα πίσω από θάμνο να...ξελαφρώνει και με το που είδε το λεωφορείο να πλησιάζει,άρχισε να τρέχει και να σηκώνει τα σόβρακα ταυτόχρονα.Ε ρε γλέντιαα!
Φυσικά δεν λείπουν και οι σουρεάλ στιγμές στις στάσεις των λεωφορείων.Φέτος την άνοιξη για παράδειγμα,μια μέρα που αποφάσισα να πάω να περιμένω το λεωφορείο σε μια στάση που δεν πηγαίνω συνήθως,ήρθε μια γιαγιά δίπλα μου.Ρωτώντας το πάντα βολικό "τι ώρα περνάει το λεωφορείο;",άρχισε να μου μιλάει για την οικογένειά της,τον αυταρχικό άντρα της κόρης της και τον αγαθιάρη άντρα της ανιψιάς της.Το λεωφορείο να αργεί και εγώ να ακούω ιστορίες για κτήματα και χωράφια και για χαμένα πορτοφόλια που επέστρεψε χωρίς να λάβει ούτε ένα ευχαριστώ...Κι εκεί που είχα αρχίσει να σκέφτομαι ότι μου έτυχε το χειρότερο,βλέπω τη γιαγιά να βγάζει τη μπλούζα της γιατί φορούσε λέει χοντρό φανελάκι από κάτω και ήθελε να το βγάλει.Στη στάση κεντρικού δρόμου,έτσι;Γύρισα από την άλλη για να αποφύγω το τρομακτικό και ντροπιαστικό θέαμα και σε λίγο ακούω τη γιαγιά να μου λέει "Κοίτα".Υπέθεσα ότι είχε ντυθεί και (μεγάλο λάθος) γύρισα.Και είδα τη γιαγιά να μου δείχνει το σουτιέν της και να μου εξηγεί ότι το πήρε από Πακιστανό σε μια πλατεία.Ήταν ροζ και δαντελωτό και απορώ πώς δεν έχασα το φως μου την τρομακτική εκείνη μέρα.
9:57 π.μ.
Posted In
ιστορίες μου
Edit This
Πάει κι αυτό...
Εχτές ήταν πιο καλά απ'όσο το είχα φανταστεί.Αρχικά βέβαια όλα έδειχναν ίδια,δηλαδή η προετοιμασία στο σπίτι,ο 30λεπτος τσακωμός μαμάς και αδερφού για τα ρούχα που διάλεξε να φορέσει ο αδερφός,που έμοιαζε με λέτσος και αφού έχει κι άλλα ρούχα γιατί δεν φοράει ένα ωραίο σακάκι και ένα πιο καλό παντελόνι κι όχι αυτά τα φαρδια κτλ κτλ.Μετά,αφού ο αδερφός ντύθηκε όπως ήθελε και εγώ έβαλα ένα τζιν (αν θέλω να φορέσω άβολο φόρεμα και να ξεπαγιάσω,θα το κάνω όταν πάω κάπου που θέλω να πάω),πήγαμε στην εκκλησία.Φυσικά η νύφη αργεί κι εσύ κάθεσαι στο αυτοκίνητο μπας και γλιτώσεις το κρύωμα.Όμως όταν η νύφη ήρθε,όλα έγιναν γρήγορα,δεν υπήρξαν οι κλασικές καθυστερήσεις με 100 φωτογραφίες στο παπούτσι και χαμόγελα από 'δω,χαμόγελα από 'κει.Είχε κρύο,ο γάμος έγινε στο προαύλιο μιας μικρής εκκλησίας που είναι κλειστή (οι μισές αρχαιότητες της ανατολικής αττικής είναι χρησιμοποιημένες σαν τούβλα στους τοίχους της,άλλο ένα στοιχείο πολιτισμού των πρώτων χριστιανών),οπότε όλοι το είχαμε δαγκώσει και το μυστήριο έτρεχε με ταχύτητες φόρμουλα 1.Αυτή τη φορά όμως είχε και λίγο πλάκα γιατί 1.συνάντησα παλιά συμμαθήτρια που μου είπε ότι το καλοκαίρι παντρεύτηκε μια άλλη παλιά συμμαθήτρια και βάφτισε και το παιδί της ταυτόχρονα (!) και 2.την ώρα του χορού του Ησαία,7 από τα ανίψια της νύφης,που ήταν παρανυφάκια,προχωρούσαν ακριβώς μπροστά από το ζευγάρι και πέταγαν από απόσταση εκατοστών χούφτες ρύζι στο πρόσωπο του γαμπρού.Εκεί πέθανα στα γέλια.
Μετά φτάνει η ώρα των "ευχών σε ουρά".Εκεί πρέπει να φαίνομαι πάντα εφευρετική,να μην κάνω ευχές για το γάμο ούτε στο ζευγάρι ούτε στους συγγενείς,ώστε να μη τους δώσω την ευκαιρία να μου ευχηθούν "και στα δικά μου".Έτσι,προχωράω και αντί "να ζήσετε",λέω "είσαι πολύ όμορφη σήμερα!" (αλλά το λέω μόνο όταν είναι αλήθεια) ή "τι ωραία τοποθεσία για γάμο,συγχαρητήρια!" ή "η διακόσμηση ήταν θαυμάσια!" ή "α,έχω καιρό να σε δω,μου έλειψες!".Τέτοιες βλακείες κάνω...Παρ'όλ'αυτά,εισέπραξα περίπου 10 "και στα δικά σου" κατά τη διάρκεια όλης της βραδιάς. Τουλάχιστον τα κουφέτα ήταν με σοκολάτα(άσχετο).
Ακολουθεί το τραπέζι,που αν είσαι άτυχος και σε έχουν καλέσει,αλλά τυχερός και είναι κοντά στο σπίτι σου,δεν πηγαίνεις αμέσως,γιατί το ζευγάρι πρώτα πηγαίνει για φωτογραφίες.Και αν το ζευγάρι δεν φτάσει στο μαγαζί στο οποίο γίνεται το τραπέζι και δεν χορέψει,δε φάει τούρτα,δεν πετάξει την ανθοδέσμη και δεν περάσει να χαιρετήσει τους καλεσμένους,φαγητό δεν έρχεται.Οπότε ποιος ο λόγος να πας νωρίς στο τραπέζι; (καφρίλααα :p)
Εχτές όμως δεν ήταν τόσο βαρετά τα πράγματα.Πρώτον γιατί από τη στιγμή που πήγα μέχρι τη στιγμή που έφυγα (1 ώρα έκατσα έτσι κι αλλιώς),ένας μπόμπιρας,που πολύ τον συμπαθώ,χόρευε μόνος του στην πίστα σέικ σαν τον Κωνσταντάρα,και δεύτερον γιατί πριν η νύφη πετάξει την ανθοδέσμη,το ζευγάρι πέταγε κομμάτια ψωμιού (μετά έμαθα ότι είναι πιο σικ να το λες κουλούρα) στους καλεσμένους και η νύφη,τσαούσα όπως είναι,έκανε και διάφορα αστεία σχόλια στον κόσμο καθώς έκοβε κομμάτια και τα πετούσε.
Ε,μετά αφήσαμε τους γονείς μας και φύγαμε.
Και στα δικά σας :p
ΥΓ.Θεωρώ υποχρέωσή μου να συγχαρώ όσους αποφασίζουν στο γάμο τους να μοιράσουν το ρύζι μέσα σε πουγκάκια και όχι σκέτο,γιατί αυτά τα πουγκάκια είναι τέλεια για να βάζω μέσα σκουλαρίκια και βραχιόλια.
6:02 μ.μ.
Posted In
ιστορίες μου
Edit This
Ετοιμάζομαι να πάω σε γάμο.Έχω να πάω σε γάμο από πέρισυ,που παντρεύτηκε ο ξαδερφός μου και τρέχαμε στο Αγρίνιο.
Πάντα μισούσα τους γάμους,και όχι μόνο επειδή θεωρώ το γάμο ένα ανούσιο τελετουργικό.Μπορεί εγώ να μην θέλω να παντρευτώ,αλλά όταν ακούω για ζευγάρια που αγαπιούνται και θέλουν να παντρευτούν,χαίρομαι.Απλά δεν θέλω να πηγαίνω στους γάμους τους.Το μυστήριο είναι πιο βαρετό και από το μάθημα των Λατινικών της Γ΄Λυκείου και το γλέντι είναι συνήθως ένα πανηγύρι στην πόλη.Με άθλια μουσική και όλους τους θείους που τόσο καιρό απέφευγες όταν έρχονταν στο σπίτι για επίσκεψη,λέγοντας στους γονείς σου να πουν ότι λείπεις,ενώ στην πραγματικότητα είχες κλειδωθεί στο δωμάτιό σου,προσπαθώντας να κάνεις ελάχιστο θόρυβο.
Ουφ,το σημερινό είναι αναγκάιο κακό,αλλά το γράφω εδώ για να το δουν όσοι φίλοι μου δεν τους το έχω ήδη πει:δεν πρόκειται να έρθω στο γάμο σας.
Άντε,δώρο θα σας φέρω :p
7:18 μ.μ.
Posted In
ιστορίες μου
,
τα άσχετα
Edit This
Ακόμα βαριέμαι που ζω και δεν έχω διάθεση για τίποτα.Ούτε καν για Shrek III :p
Το μόνο που θέλω είναι να τελειώσουν οι εκλογές,να φύγουν οι πολιτικοί από τα παράθυρα.Ποιος θα μου το'λεγε ότι θα μου έλειπαν τα ρεπορτάζ του STAR για τον πλειστηριασμό των ρούχων της Βίσση (αυτό είναι από μόνο του μια απόλαυση...να δω τη βρωμόγρια να κλαίει και δε θέλω τίποτ'άλλο),τις πλαστικές της Άντζελας και τις τούμπες της Beyonce (θα έλεγα ότι η Beyonce είναι η Tina Turner της δεκαετίας μας,ξέρετε,κάποτε την έλεγαν όλοι οι έλληνες Τίνα Τάρνερ,όπως όλοι τώρα λένε την Μπιγιόνσε,Μπιγιονσέ.Ακόμα και οι παρουσιαστές του MAD,που υποτίθεται ότι είναι τρέντι τυπάκια και βλέπουν και λίγο MTV και ακούν πώς στο διάολο προφέρουν το όνομα αυτό η ίδια η τραγουδίστρια/κωλοκουνίστρα και οι συμπατριώτες της).
Ουφ,άντε,σε καμιά 20ρια ώρες θα σταματήσουν να μιλάνε για τα προεκλογικά.Ε,από εκεί και πέρα,σε 1-2 μέρες θα σταματήσουν να μιλάνε για το κόμμα που θα (έχει) βγει.Σε 4 χρόνια πάλι.
10:39 μ.μ.
Posted In
ιστορίες μου
Edit This
-Πριν 10 χρόνια στη γειτονιά μου υπήρχαν 3 σπίτια και κανένας δρόμος.
-Πριν 7 χρόνια στη γειτονιά μου υπήρχαν 5 σπίτια,ένα καινούριο υπερσύγχρονο νηπιαγωγείο και ένας περιφερειακός δρόμος,κατά μήκος του οποίου υπήρχαν 3 σπίτια.
-Πριν 2 χρόνια στη γειτονιά μου υπήρχαν 7 σπίτια,ένα καινούριο υπερσύγχρονο νηπιαγωγείο και ένας περιφερειακός δρόμος,κατά μήκος του οποιου υπήρχαν πάμπολλα σπίτια και ένας βρεφικός σταθμός.Πίσω από το σπίτι μου υπήρχε ένα καταπράσινο λιβάδι γεμάτο λουλουδάκια και ζουζούνια.
-Σήμερα υπάρχει ένα κτίριο με 6 διαμερίσματα.
Τα 3 από αυτά βλέπουν κατευθείαν στα δικά μας παράθυρα και στο μεσαίο ζουν 2 γυναίκες,ενας άντρας και ένα μωρό.Οι άνθρωποι αυτοί είναι ή νεάντερταλ ή ζώα(με την κακή έννοια).Ενώ είναι γενικά ευγενικοί,διαθέτουν ένα θανασιμο ελάττωμα:κάνουν φασαρία την ώρα κοινής ησυχίας.Και την ώρα που είσαι έτοιμος να κοιμηθείς και βυθίιιιιζεσαι σε ένα μαλακό ροζ σύννεφο,ακούς τις φωνές και το μάτι ανοίγει και δεν υπάρχει περίπτωση να κοιμηθείς ξανά μέχρι το βράδυ.Το περίεργο είναι ότι αυτό γίνεται κάθε μεσημέρι,όχι περιστασιακά.Το ακόμα πιο περίεργο είναι ότι στις 14:59 επικρατεί σιγή και μόλις πάει 15:01 αρχίζουν φωνές,αλβανικά τραγούδια (συμφορά,μοιάζουν τόσο με τα ηπειρώτικα!),μωρουδίστικα κλάματα,τσουγκρίσματα πιάτων.Είναι λες και περιμένουν να πάει 3 για να αρχίσουν το πανηγύρι,όπως περίμενε η Άννα Φρανκ και η οικογένειά της να φύγουν οι εργαζόμενοι απ'το κτίριο όπου κρύβονταν,για να μπορέσουν να κάνουν θόρυβο.Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί γίνεται αυτό.
Και δε με νοιάζει για το αν υπάρχει άλλος άνθρωπος σε όλο το τετράγωνο που να θέλει εκείνη την ώρα να κοιμηθεί,εγώ πάντως θέλω.Και,αφού τόσα χρόνια είχα συνηθίσει στην απόλυτη ησυχία και το σεβασμό από τους γείτονες και αφού κανείς άλλος δεν κάνει θόρυβο εκείνη την ώρα(άρα η δική τους φασαρία ακούγεται ακόμα πιο πολύ),σκέφτομαι με ποιον τρόπο να τους ξεφορτωθώ.
Μαξιλάρι;
Τσεκούρι;
Ηλεκτρικό πριόνι;
9:30 μ.μ.
Posted In
ιστορίες μου
,
φωτογραφίες
Edit This
Βλέπεις ξένα τοπία να καίγονται στην τηλεόραση και όσο κι αν αυτό σε στεναχωρεί,είναι τόσο διαφορετικά όταν καίγεται το μέρος που μεγάλωσες,τα δέντρα που έπιανες.Πάνειον Όρος.
Εκεί πήγαινα όταν ήμουνα μικρή,έκανα ορειβασία ως την κορυφή με τους φίλους μου,πηγαίναμε για απλό περπάτημα μέχρι τους πρόποδες,πήγαινα μέχρι χθες για να είμαι μόνη μου όταν είχα νεύρα.
Εχτές κάηκε ολόκληρο,εκτός από ένα μικρό κομματάκι.Κάηκε μπροστά στα μάτια μου,μπροστά από το σπίτι μου.
Έτσι ήταν σήμερα το πρωί.Μαζί με αυτό,κάηκε και ένα κομμάτι της καρδιάς μου.
9:40 μ.μ.
Posted In
ιστορίες μου
Edit This
Διάβασα σήμερα τον exitmusician ο οποίος έχει χαρεί πολύ με τους μπλέ κάδους ανακύκλωσης.Και χαίρομαι γι'αυτό και τον εκτιμώ ακόμα περισσότερο.Αλλά θα του χαλάσω τη διάθεση όπως χάλασε και η δική μου πριν λίγες μέρες.Οι μπλε κάδοι ήρθαν και στην πόλη μας πριν 1-2 μήνες.Όλοι,γεμάτοι περηφάνια και ανακούφιση που έστω και τόσο αργά οι υπεύθυνοι μας επέτρεψαν να κάνουμε κάτι για το περιβάλλον,αρχίσαμε να ξεχωρίζουμε τα σκουπίδια μας και να ρίχνουμε χαρτιά-πλαστικά-αλουμίνιο και γυαλιά στους μπλε και όλα τα υπόλοιπα απορρίματα στους πράσινους κάδους.Μετά από μερικές μέρες παρατηρήσαμε ότι μπλε και πράσινοι κάδοι,που στέκονταν δίπλα δίπλα όπως ποτέ δε θα σταθούν μπλε και πράσινο κόμμα,αδειάζονται αργά το βράδυ από το ίδιο απορριματοφόρο.Η παλιά και τιμημένη σκουπιδιάρα έρχεται,αδειάζει τον πράσινο και αμέσως μετά τον μπλε.Και αυτό γίνεται σε όλη την πόλη και συνέχεια.Αρχικά τα έβαλα με τον δικό μας δήμαρχο,θεωρώντας ότι απλά ήθελε να μας δείξει ότι μας έφερε και ανακύκλωση,αλλά μόνο να μας το δείξει.Αργότερα όμως πληροφορήθηκα ότι το ίδιο γίνεται και σε όλη την Αθήνα.Και αναρωτιόμουνα γιατί,ενώ στις υπόλοιπες χώρες διαχωρίζουν γυαλί από χαρτί κ.ο.κ. πριν τα ρίξουν στους κάδους ανακύκλωσης,εδώ τα ρίχνουμε όλα μαζί σε έναν κάδο.Λέγατε να τα διαχώριζαν μόνοι τους?
9:19 μ.μ.
Posted In
ιστορίες μου
,
τα άσχετα
Edit This
Σήμερα είδα τη Λουκά στο μετρό.Παλιότερα είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι αν ποτέ την πετύχαινα κάπου θα την έσπαγα στο ξύλο.Δεν το έκανα.Είμαι ανώτερη ή ηλίθια;
(Εκφραστείτε ελεύθερα :p)
1:59 π.μ.
Posted In
ιστορίες μου
Edit This
Σήμερα διάβασα ότι ένα από τα αγαπημένα μου διηγήματα του Stephen King,το δωμάτιο 1408,έγινε και ταινία.Τόσο καιρό δεν ξέρω γιατί μου είχε ξεφύγει.Μα πόσο πίσω είμαι πιά!Όπως και να'χει,θα τρέξω να το δω.(1)Αν και έχω κόψει γενικά τις ταινίες τρόμου γιατί μου φαίνονται όλες ίδιες πλέον,(2)αν και οι περισσότερες ταινίες βασισμένες σε βιβλία του Stephen King είναι κάπως άθλιες και (3)αν και έχω διαβάσει το διήγημα και θα ξέρω τι γίνεται,θα πάω.Πρωταγωνιστεί ο John Cusack και ο ίδιος ο King προτείνει την ταινία μέσω του site του (και όσοι ξέρουν κάποια πράγματα για τον King γνωρίζουν ότι αν δεν ασχόληθεί ο ίδιος με κάθε λεπτομέρεια των ταινιών που βασίζονται στα βιβλία του,είναι δύσκολο να πει καλή κουβέντα).
Εδώ έχει τρέιλερ και λοιπές πληροφορίες.Δεν άντεξα να το δω μέχρι το τέλος,γιατί είναι βράδυ.Απ'όσο είδα όμως,έχω την εντύπωση ότι έχουν γίνει πολλές προσθήκες,αλλά δεν θα ξαναδιαβάσω το διήγημα τώρα γιατί όπως προείπα είναι βράδυ.Και δε διαβάζω ποτέ King μετά τις 7.
12:15 π.μ.
Posted In
ιστορίες μου
,
φωτογραφίες
Edit This
Αυτή είναι η εικόνα από το μπαλκόνι μου,φως και καπνός από την Πεντέλη που καίγεται...Στις 16 Σεπτεμβρίου θα έχουμε εκλογές.Αν βγει πάλι η ΝΔ θα πάω να ζήσω αλλού.Δεν είμαι υπέρ κανενός κόμματος,είμαι όμως κατά της ΝΔ.
Βγάλε όποιον θες ρε Έλληνα,όποιον.Ακόμα και τον Καρατζαφέρη.Αλλά όχι τη ΝΔ ξανά.
Για όλα φταίνε τα παππούδια.Δεν έχουν να φάνε,αλλά εκεί,κολλημένοι στη δεξιά.Και τι τους νοιάζει που όλα καταρρέουν,τι τους νοιάζει που όλα κάηκαν;Αυτοί σε 5-6 χρόνια που δε θα έχουμε οξυγόνο να αναπνεύσουμε,δε θα ζουν.Ως τότε έχουν ταχθεί στον αγώνα να βγαίνει η δεξιά.Και το πρόβλημα είναι ότι οι παππούδες είναι πιο πολλοί από εμάς,γαμώ το συνεχώς αυξανόμενο προσδόκιμο ζωής.
8:28 μ.μ.
Posted In
ιστορίες μου
Edit This
Ρε τι θα γίνει με σας?
Εσάς που,όταν στέλνετε μήνυμα και δεν απαντάω αμέσως ή όταν παίρνετε τηλέφωνο και δεν το σηκώνω,παρεξηγείστε.
Δηλαδή πρέπει να έχω το κινητό μου συνέχεια μαζί μου?
Γι'αυτό κι εγώ το έκλεισα και θα το ανοίγω μία φορά τη μέρα.
Ωραία η εποχή που δεν είχαμε κινητά...
