7.8.2026

12:03 μ.μ. Posted In , , Edit This 2 Comments »
Με το τέλος αυτής της (σχολικής) χρονιάς, έγιναν πολλές αλλαγές.
Πήρα ένα χρόνο άδεια άνευ αποδοχών από τη δουλειά. Από τα Χριστούγεννα δουλεύω μαζί με τον Γιώργο και θα δούμε πώς θα πάει αυτή η χρονιά. Μετά τον κόβιντ η κατάσταση στα σχολεία δεν παλεύεται, τα παιδιά έχουν αλλάξει όσο δεν άλλαξαν συνολικά τα τελευταία 30 χρόνια. Δύο άλλες δασκάλες στο σχολείο μου έφυγαν στη μέση της χρονιάς, οι 2 δασκάλες που αγαπούσαν τόσο πολύ αυτή τη δουλειά, που έρχονταν και απογεύματα για να βάψουν τις τάξεις κτλ.
Ένιωσα σαν να απέτυχα αρχικά, αλλά τώρα πια νιώθω ότι είναι κάτι που έπρεπε να κάνω φέτος πάση θυσία, αν ήθελα να συνεχίσω να είμαι ζωντανή. Από τη στιγμή που δεν έχω παιδιά και είμαι τυχερή να μην έχω ενοίκιο, δεν θα κάτσω να τρελαθώ. Το δοκιμάζω και βλέπουμε.
Εξάλλου δεν παίζει να διδάσκω ως τα 67, επομένως όσο νωρίτερα βρω άλλο δρόμο, τόσο καλύτερα.

Επίσης πήρα απόφαση, μετά από μεγάλη βελτίωση, να σταματήσω την ομαδική ψυχοθεραπεία φέτος. Σίγουρα θα επιστρέψω στο μέλλον, αλλά θέλω να δω πώς θα είναι η χρονιά που έρχεται.
Στην αρχή πήγα με πολύ ζόρι, δεν μπορούσα να φανταστώ πώς θα μπορούσε να με βοηθήσει η ψυχοθεραπεία όπου θα άκουγα τα προβλήματα άλλων. Τελικά ήταν ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που έχω κάνει για τον εαυτό μου, είναι άλλο επίπεδο η ομαδική, όπως μου έλεγαν όσοι είχαν κάνει πριν από μένα. Και έφυγα με δυσκολία, γιατί τα παιδιά της ομάδας θα μου λείψουν. Παρηγορώ όμως τον εαυτό μου λέγοντας ότι μπορώ να επιστρέψω όποτε θέλω στην ομάδα.

Η Μάγδα ήρθε νωρίς τον Ιούνιο φέτος, με τον μικρό. Είναι περίεργα που δεν είναι εδώ Αύγουστο, αλλά περάσαμε ωραία. 10 χρόνια μετά κι ακόμα μου λείπει όταν φεύγει.
Στη Χίο θα πάμε αργότερα φέτος και ζηλεύω όσους πάνε διακοπές. Ελπίζω τουλάχιστον να είναι πιο δροσερά τον Σεπτέμβριο. Κι ελπίζω να έρθει γρήγορα ο καιρός που θα μένουμε 6 μήνες εκεί και 6 μήνες εδώ.

Ίσως η επόμενη ανάρτηση να γραφτεί πιο νωρίς από τις προηγούμενες.








24.7.2025

1:44 π.μ. Posted In , , , Edit This 1 Comment »

Προχτές πήγαμε για καφέ το πρωί με τον Γιώργο και τον Neville στο Λαγονήσι. Δεν είχε aircondition και ξενερώσαμε, αλλά είχε μεγάλους ανεμιστήρες και κάτσαμε σε ένα τραπέζι που ΔΕΝ το έπιανε κανένας ανεμιστήρας, γιατί τα υπόλοιπα ήταν πιασμένα. 

Όταν ήρθε να πάρει την παραγγελία η κοπέλα, την κοίταξα, κοίταξα τον κατάλογο και μετά την κοίταξα ξανά ξαφνιασμένη. Φάνηκε να την πειράζει αυτό, αλλά μετά της είπα "Αλίκη;" και με θυμήθηκε! Την είχα μαθήτρια το 2011, ήταν στην αγαπημένη μου τάξη ever. Αγκαλιαστήκαμε, μου είπε τα νέα της και όσα ήξερε για άλλους συμμαθητές της από τότε. Συνειδητοποίησα ότι τώρα είναι ένα χρόνο μικρότερη από όσο ήμουν εγώ όταν είχα αυτή την τάξη. Της το είπα. Της φάνηκε το ίδιο σοκαριστικό όσο φάνηκε σε μένα.

Αργότερα μας έφερε μπράουνις με παγωτό, κερασμένα από εκείνη. Τι γλυκούλα!


Η Μάγδα είχε έρθει από τον Οκτώβρη του 2024 Ελλάδα, με άδεια κύησης. Δεν την έβλεπα πολύ συχνά, μια φορά το μήνα περίπου και μαζί την υπόλοιπη ομάδα φίλων. Μου είχε λείψει πολύ όλο αυτό, δεν είχα καταλάβει πόσο. Ένα ΣΚ είχε κλείσει και ένα rbnb στο Πόρτο Ράφτη και πήγαμε οι 5 μας και μείναμε για τα γενέθλιά της. Ήταν τέλεια και είχε μαζί και τον μικρό.

Παρόλο που δεν την είδα πάρα πολλές φορές λοιπόν, την είδα πολύ περισσότερες από ότι την έβλεπα όταν ήταν Ιρλανδία και ερχόταν μόνο για διακοπές το καλοκαίρι. Και σήμερα βγήκαμε τελευταία φορά πριν φύγει πίσω για Ιρλανδία. Δεν την χαιρέτησα, δεν μπορούσα. Της είπα ότι θα πάω να τη χαιρετήσω στο σπίτι της πριν φύγει, γιατί θέλω να την ξαναδώ μια ακόμα φορά. Σε αυτά τα 9 χρόνια είχα συνηθίσει που έλειπε και δεν περίμενα να στεναχωρηθώ πάλι που φεύγει. Αλλά πονάει η καρδιά μου κυριολεκτικά.

13-8-2024

2:45 π.μ. Posted In , Edit This 2 Comments »

Έχω γράψει διάφορα posts τα τελευταία χρόνια και τελικά δεν τα ανεβάζω. Δεν με εκφράζουν αυτά που γράφω μερικές φορές. Κι αν δεν με εκφράζουν αυτά που γράφω εγώ η ίδια, τι με εκφράζει;

Η χρονιά που πέρασε (καινούρια χρονιά = Σεπτέμβριος) ήταν μια από τις πιο ωραίες, αλλά και τις πιο βαρετές. 

Στο σχολείο είχα μια καταπληκτική τάξη, επιτέλους Στ' μετά από χρόνια με μικρές τάξεις. Είχα χρόνια να ξυπνάω και να χαίρομαι να πηγαίνω στη δουλειά. 

Επίσης βρήκα τον πιο τέλειο ψυχοθεραπευτή. Τον επέλεξα από τη φωτογραφία του στο ίντερνετ lol και πέτυχα αυτό που έψαχνα. Είναι ένα από τα λίγα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανη για τον εαυτό μου :p Από τη φάτσα του άλλου καταλαβαίνω τι άνθρωπος είναι και πέφτω σπάνια έξω. Anyway, ο άνθρωπος είναι καταπληκτικός στη δουλειά του.

Το καλοκαίρι από την άλλη είναι το πιο βαρετό καλοκαίρι που έχω περάσει. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, έχω ξεκουραστεί όσο ποτέ άλλοτε, αλλά μου λείπουν εκείνα τα καλοκαίρια που βγαίναμε κάθε δεύτερο βράδυ με τους φίλους μου και είχα διαφορετικές παρέες εδώ και στην Αθήνα, ποτά, μουσική, θέατρο, μετρό, ζέστη, πεύκα, πρόβες, άγχος, νυχτερινός αέρας και αστέρια.

Φέτος ήταν: podcast, τρίψιμο, παζλ, βάψιμο, Golden Girls. Επίσης κάναμε πολλή δουλειά με το σωματείο, μου έδωσαν πολλές αρμοδιότητες και χαίρομαι τόσο πολύ που έχουμε ανθρώπους που νοιάζονται για τα δικαιώματα όλων και όχι για την θεσούλα τους.

Άντε έκανα και λίγη παρέα με την ανιψιά μου, που με λέει "Ε, θεία!" ή "Σπυδιδούλα" και είναι τέλεια.

Ελπίζω, αν με διαβάζει ακόμα κάποιος, να περάσει καλύτερο υπόλοιπο καλοκαιριού απο εμένα :)

18.8.2016

3:44 μ.μ. Posted In , , Edit This 4 Comments »
Update:

 Tο καλοκαίρι τελειώνει και νιώθω ξανά μελαγχολία. 
Πέρασα όμορφα όμως. Πήγαμε η παρέα στην Ιρλανδία να δούμε τη Μάγδα. Στην πτήση προς Δουβλίνο κυνηγούσαμε το ηλιοβασίλεμα, βλέπαμε για 4 ώρες έναν πορτοκαλί-ροζ ουρανό. Ήταν μαγευτικό. Κάτσαμε 2 μέρες Δουβλίνο και μετά πήραμε το τρένο για νότια. Η Μάγδα μας περίμενε στο σταθμό. Την είδαμε από μακριά, αλλά εγώ δεν κατάλαβα πως ήταν αυτή, μέχρι που φτάσαμε πολύ κοντά της. Είχε αλλάξει πολύ εξωτερικά και επίσης έλαμπε. Μου ήρθε να κλάψω που δεν τη βλέπω πιο συχνά, να μπορώ να την αναγνωρίζω. Περάσαμε τέλεια, μας πήγε παντού, είχε ζωντάνια, όρεξη, κέφι. Της ταιριάζει αυτό το μέρος και αυτοί οι άνθρωποι. Φάγαμε παραδεισένια, ήπιαμε, διασκεδάσαμε, είδαμε και μάθαμε. Οι άνθρωποι φοβεροί, αν δεν το έβλεπα δε θα το πίστευα. Κέφι και ευγένεια... Τι περίεργος λαός! Δεν ήθελα να φύγω, αλλά ήθελα και να γυρίσω στο σπίτι, στο Γιώργο και το Neville. Το ταξίδι ήταν σαν μια πιο ώριμη, συνειδητοποιημένη πενταήμερη, μου έμεινε η αγάπη για τους φίλους μου, οι εμπειρίες από νέα μέρη, το μυαλό μου και οι αισθήσεις μου γεμάτες.
Δεν ήταν το πιο όμορφο μέρος που έχω επισκεφτεί, αλλά αυτό που λάτρεψα ήταν το πόσο καλά περνάει η Μάγδα εκεί. Η αλήθεια είναι πως είχα στο πιο κακό μέρος της καρδιάς μου μια ελπίδα να μην περνάει καλά, ώστε να γυρίσει πίσω. Αλλά είμαι ευτυχισμένη που τελικά περνάει όμορφα. Εκεί ανήκει και χαίρομαι να τη βλέπω να λάμπει.

 Μετά πήγαμε στη Χίο, όπως κάθε καλοκαίρι. Είχε απίστευτη ζέστη και 90% υγρασία. Νόμιζα πως οι πνεύμονές μου δε δούλευαν. Αλλά τα πρωινά και τα απογεύματα παίρναμε το μηχανάκι και κάναμε βόλτες. Τα έχω δει όλα πια (εκτός από το μουσείο Μαστίχας που άνοιξε φέτος, πάρα πολύ καλή δουλειά), οπότε απλά κάναμε άσκοπες βόλτες. Ήταν τέλεια!

 Επίσης κάνουμε πολλή παρέα με ένα ζευγάρι που γουστάρω πάρα πολύ και περνάω τέλεια. Είναι τόσο σημαντικοί οι φίλοι, ΤΟΣΟ σημαντικοί!

 Φέτος το καλοκαίρι βγήκα αρκετά, ήπια φοβερά κοκτέιλς, έφαγα ωραία, έκανα πράματα που δεν έχω ξανακάνει, πέρασα πολύ καλά. Δεν έκανα όσα πράματα θα ήθελα να κάνω, δεν πήγα όσα ταξίδια θα ήθελα (μου αρέσουν πολύ οι μονοήμερες), αλλά γενικά δεν έχω κανένα παράπονο.


 + Μέσα σε διάστημα 9 μηνών πέθανε ο παππούς (πριν τα Χριστούγεννα. Εκεί που ήταν μια χαρά και ακόμα έχτιζε σπίτια, μέσα σε ένα χρόνο πέθανε από καρκίνο) και η γιαγιά μου (λίγο πριν το 15Αύγουστο, μετά από 16 χρόνια που ήταν κατάκοιτη και δεν ήξερε ούτε ποια ήταν). Δε μπορώ να πω ότι με επηρέασαν οι θάνατοί τους, δεν είχαμε ιδιαίτερη σχέση και ήταν και μεγάλοι σε ηλικία και οι 2. Απλά στεναχωρήθηκα για τη μαμά μου που τους έχασε.

16.8.2015

11:04 π.μ. Posted In , , Edit This 10 Comments »
Ένα χρόνο μετά, όλο το άγχος και η στεναχώρια έφυγαν, η σιγουριά επέστρεψε και είμαι τόσο ευτυχισμένη!
Τοποθετήθηκα σε κοντινή πόλη από το σπίτι μου, στο σχολείο που πήγα κι εγώ ως μαθήτρια. 
Μένω πλέον στο σπίτι μου (το οποίο κάθε μέρα θέλω να αλλάζω, να το καλυτερεύω), πήγαμε τα ταξίδια μας στην Αυστρία και τη Χίο, υιοθετήσαμε κι ένα σκυλάκι από τη φιλοζωική. Αν μπορούσα, θα σταμάταγα το χρόνο εδώ, να ζήσω για πάντα έτσι: οι γονείς μου είναι καλά, περνάω τέλεια με το Γιώργο και με τους φίλους μας.
Αν και δε θέλω να τελειώσει το καλοκαίρι, ανυπομονώ να δω τους συναδέλφους που θα έχω (ευτυχώς δεν έχει μείνει κανένας από τους παλιούς μου δασκάλους στο σχολείο, θα ήταν πολύ περίεργο), ποια τάξη θα έχω, πώς θα είναι ο χειμώνας με το Neville μπροστά από το τζάκι!
Ο Neville είναι ένας μπαστραδάκος 9 κιλών, είναι 1 έτους και ΤΡΕΛΟΟΟΟΟΟΣ! Από τη φιλοζωική μας είπαν ότι πρέπει να τον είχε αρχικά κάποια οικογένεια, γιατί γνωρίζει το "μη". Μετά ίσως τον παράτησαν, τον φιλοξένησε μια φοιτήτρια για 1 μήνα και μετά άλλη μια φοιτήτρια για 1 ακόμα μήνα. Η τέταρτη οικογένειά του είμαστε εμείς, και γι'αυτό ίσως να είχε λίγα θεματάκια αποχωρισμού. Τελικά, πέρα από 2 θεματάκια - το ότι ουρλιάζει σαν τρελός όταν βλέπει σκύλο ή γάτα και το ότι θέλει να δαγκώνει για παιχνίδι - είναι ένας τέλειος σκυλάκος! 
με τη Bella του αδερφού μου
Υπάκουος, λατρεύει τους ανθρώπους, μαθαίνει γρήγορα, είναι πολύ παιχνιδιάρης, δεν κάνει καθόλου ζημιές στο σπίτι. Με το δάγκωμα έχουμε κάνει μεγάλη πρόοδο. Τώρα, 2 μήνες μετά τη στείρωση, ελπίζουμε να ηρεμήσει και με τα σκυλιά και τις γάτες. Είναι πανέμορφος και χαζόσκυλος!
με τη Meli και τη Bella

9.8.2015

1:53 μ.μ. Posted In , Edit This 0 Comments »
"Γιατί έχουν όλοι κινητά;"

 Αυτή ήταν η ερώτηση που είχαμε ο Γιώργος κι εγώ όταν μπήκαμε στο καράβι για να επιστρέψουμε από Χίο. Πριν τον Δεκαπενταύγουστο είχε ελάχιστους Έλληνες που γύριζαν Αθήνα. Είχε όμως πάρα πολλούς Σύριους πρόσφυγες. Καθίσαμε στις θέσεις μας και μετά άρχισαν να κάθονται στις κενές θέσεις οι πρόσφυγες. Οι περισσότεροι άφηναν τα πράγματά τους και τα παιδιά τους και μετά περιφέρονταν με κινητά πρώτης τεχνολογίας και ένα φορτιστή ο καθένας στο χέρι, προς αναζήτηση πρίζας. Τότε ήταν που μας έκανε εντύπωση το γεγονός αυτό: "Γιατί είχαν κινητά;".
Γιατί είναι σαν κι εμάς. Όταν ακούμε για πρόσφυγες πολέμου, σκεφτόμαστε ανθρώπους από χώρες πάμφτωχες, με σκισμένα ρούχα και κανένα περιουσιακό στοιχείο. Αυτοί όμως οι άνθρωποι ήταν σαν κι εμάς, με τα σπίτια και τις δουλειές τους, με τα κινητά και τα τάμπλετ τους. Και απλά κάποια στιγμή αναγκάστηκαν να πάρουν λίγα πράγματα και να φύγουν. Εμείς τι θα παίρναμε; Σίγουρα τα κινητά μας. Έτσι έκαναν κι αυτοί. Πανέμορφες κοπέλες, με φόρμες adidas και με μαντίλια στα κεφάλια, χωρίς ίχνος μακιγιάζ και με μια ομορφιά αδιανόητη.
Κανείς δεν έκλαιγε, κανείς δεν ήταν κατσουφιασμένος. Δεν ήξεραν πού θα καταλήξουν και πώς θα είναι η επόμενη μέρα γι'αυτούς και τις οικογένειές τους, αλλά δεν το έδειχναν καν. Μόνο ξάπλωσαν ο καθένας σε μια καρέκλα, άρχισαν να μιλάνε και να γελάνε μερικοί, άλλοι κοιμήθηκαν αμέσως. Ένιωσα τόσο άσχημα που εγώ είχα ακεφιές γιατί μου είχε κλείσει η φωνή και μου πονούσε η κοιλιά επειδή κοιμήθηκα με aircondition το βράδυ...

21.6.2015

11:03 μ.μ. Posted In , Edit This 3 Comments »
Δυστυχώς δε θυμάμαι πού είχα διαβάσει αυτό το όμορφο σχόλιο, αλλά κάποια κοπέλα είχε γράψει "Καλοκαίρι είναι να ψιθυρίζουμε με τη μαμά μου πίσω από κλειστά πατζούρια το μεσημέρι" ή κάτι τέτοιο. Πολύ μου άρεσε αυτό και πραγματικά μου θυμίζει ελληνικό καλοκαίρι.

 Ίσως να το έχω ξαναγράψει, αλλά όταν ακούω τη λέξη καλοκαίρι, θυμάμαι την Πρέβεζα, όπου με τον αδερφό μου βγαίναμε έξω στην αυλή κάθε μεσημέρι που όλοι ήταν κοιμισμένοι, πηγαίναμε στο διπλανό μίνι μάρκετ όπου η γιαγιά η Δημητρούλα είχε στολίσει τη σκάλα με πανσέδες, αγοράζαμε παγωτά και μας έλεγε παραμύθια. Έχω να τη δω πάνω από 15 χρόνια και πριν από ένα μήνα την είδε ο θείος μου και με θυμάται. Ρώταγε για μένα!

 Κάθε πρωί περνούσε ένας παππούς με μια κινητή καντινούλα και παίρναμε μπουγάτσες με άχνη και κανέλα και κάθε απόγευμα μαζεύαμε ξερά καλαμπόκια από το χαντάκι μπροστά απ'το σπίτι, που έπεφταν από τα φορτηγά που το μετέφεραν για τις κότες, και ο μπαμπάς μας είχε μάθει να το σπάμε με πέτρες και να το αφήνουμε δίπλα απ'τις μυρμηγκοφωλιές. Τα μυρμήγκια το εξαφάνιζαν αμέσως!

 Πηγαίναμε για μπάνιο στην παραλία στο μονολίθι, εγώ όταν πλησιάζαμε με το αυτοκίνητο φορούσα τις κάλτσες μου (από τότε δεν πολυήθελα τη θάλασσα) και καθόμουν στο τέλειο χαλίκι του Ιονίου και έφτιαχνα "σπιτάκια" με τα φύκια. Μαύριζα πάρα πολύ!

 Στο χωριό της μαμάς, αν και περνούσαμε τον ίδιο χρόνο με την Πρέβεζα, δεν ήταν τόσο ωραία αρχικά, είχε λίγο κόσμο όταν πηγαίναμε και δεν είχε άλλα παιδιά. Όταν μεγαλώσαμε όμως λίγο, αρχίσαμε να παίζουμε ποδοσφαιράκι με ένα τάληρο (έσκιζα), να κάνουμε ορειβασία και μετά ήρθαν και οι παιδικοί έρωτες. Φτιαχνόμασταν και κάναμε κάθε βράδυ βόλτες πάνω-κάτω στην πλατεία και ρίχναμε πασιέντζες για να δούμε αν αρέσουμε σε αυτόν που μας άρεσε. Πω πω, όλα αυτά μου φαίνονται σα να έγιναν εχτές και πριν έναν αιώνα, ταυτόχρονα.

 Αυτό το καλοκαίρι θα το περάσουμε με το καινούριο μας σκυλάκι! Θα ακολουθήσουν φωτογραφίες φυσικά.

 Καλό καλοκαίρι!

Παλαιότερες αναρτήσεις