12.10.2026

5:35 μ.μ. Posted In Edit This 0 Comments »
Δε θυμάμαι ποια χρονιά άρχισα να γράφω εδώ μέσα, δεν ξέρω ποια ήταν η ηλικία μου, αλλά πλέον είμαι 42. Το λέω και δεν το πιστεύω, γιατί νιώθω 30 το πολύ, αλλά νιώθω και 100 με κάποιον περίεργο τρόπο.
Όλα αυτά τα χρόνια με αυτό το μπλογκ πέρασα τα πάντα, χωρισμούς, θανάτους, έρωτες χωρίς ανταπόκριση, καινούριες σχέσεις, ιατρικά προβλήματα. Και πάντα πίστευα μέσα στην αισιοδοξία μου (ενώ κανονικά είμαι απαισιόδοξη νομίζω) ότι η ζωή μου ΘΑ γίνει καλύτερη. Αυτό το να κοιτάω το μέλλον ανακαλύπτω όλο και περισσότερο πόσο σκατά είναι. Γιατί αυτό το μέλλον δεν έρχεται ποτέ. Όταν έρχεται, είναι πια παρόν και δεν το σκέφτομαι καν. Σκέφτομαι πάλι το μέλλον.  Ακόμα και τώρα που περνάω μια ήρεμη χρονιά και την περίμενα πώς και πώς και έλεγα ότι τα πρωινά θα πηγαίνω με τον σκύλο μου και με το λαπτοπ μου σε μια καφετέρια και θα δουλεύω άνετα, δεν κοιτάω το τώρα, σκέφτομαι ότι ΘΑ το κάνω αυτό. Δεν το έχω κάνει όμως.  Ναι, υπάρχει ένας λόγος σημαντικός, που όμως δεν θα τον γράψω εδώ ακόμα (θα έρθει η ώρα του), αλλά δεν είναι μόνο αυτό, το ξέρουμε όλοι αυτό.
Είναι κατά μεγάλο βαθμό και ο αυτισμός μου (ανακάλυψα ότι δεν φταίω εγώ για το πόσο περίεργη ήμουν από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, απλά είμαι high functioning αυτιστική), αλλά είναι και συνήθεια. Τη συνήθεια αυτή θα μπορούσα να την αλλάξω, να την πολεμήσω. Τόσα χρόνια έκανα ψυχοθεραπεία. Αλλά μάλλον είμαι τόσο τεμπέλα που ούτε αυτό δεν μπορώ να κάνω.
Σίγουρα είναι και γονιδιακό/αυτό που έχω μάθει από τον πατέρα μου. Τι περίεργο που όλα τα σκατά που έχω πάνω μου και μέσα μου τα πήρα από τον πατέρα μου ε;

Τέλος πάντων, σίγουρα όλο αυτό που έγραψα μπορώ μόνο εγώ να το παρακολουθήσω, οποιοσδήποτε άλλος έχει ήδη μπερδευτεί με όσα γράφω.

Αυτό που θέλω να εστιάσω σε αυτό το ποστ είναι ότι πρέπει να ζω και λίγο το τώρα. Θα μπορούσε να είναι ωραίο το τώρα. Δεν ζω σε εμπόλεμη ζώνη, δεν ζω με τον φόβο ότι δεν έχω να πληρώσω το ενοίκιό μου, δεν ζω με κάποιον που μου φέρεται άσχημα. Είμαι πολύ τυχερή και το ξέρω, αλλά δεν το νιώθω. Και ναι, είμαι πολύ καλύτερα απ'ότι ήμουν πριν χρόνια, αλλά δεν νομίζω πλέον ότι θα αλλάξω δραστικά ούτε θα αρχίσω να ζω διαφορετικά τώρα στα γεράματα, μια ζωή με τα ίδια θα παλεύω μέχρι που μια μέρα δε θα υπάρχει μέλλον και θα αφεθώ στο υπέροχο τίποτα.

7.8.2026

12:03 μ.μ. Posted In , , Edit This 2 Comments »
Με το τέλος αυτής της (σχολικής) χρονιάς, έγιναν πολλές αλλαγές.
Πήρα ένα χρόνο άδεια άνευ αποδοχών από τη δουλειά. Από τα Χριστούγεννα δουλεύω μαζί με τον Γιώργο και θα δούμε πώς θα πάει αυτή η χρονιά. Μετά τον κόβιντ η κατάσταση στα σχολεία δεν παλεύεται, τα παιδιά έχουν αλλάξει όσο δεν άλλαξαν συνολικά τα τελευταία 30 χρόνια. Δύο άλλες δασκάλες στο σχολείο μου έφυγαν στη μέση της χρονιάς, οι 2 δασκάλες που αγαπούσαν τόσο πολύ αυτή τη δουλειά, που έρχονταν και απογεύματα για να βάψουν τις τάξεις κτλ.
Ένιωσα σαν να απέτυχα αρχικά, αλλά τώρα πια νιώθω ότι είναι κάτι που έπρεπε να κάνω φέτος πάση θυσία, αν ήθελα να συνεχίσω να είμαι ζωντανή. Από τη στιγμή που δεν έχω παιδιά και είμαι τυχερή να μην έχω ενοίκιο, δεν θα κάτσω να τρελαθώ. Το δοκιμάζω και βλέπουμε.
Εξάλλου δεν παίζει να διδάσκω ως τα 67, επομένως όσο νωρίτερα βρω άλλο δρόμο, τόσο καλύτερα.

Επίσης πήρα απόφαση, μετά από μεγάλη βελτίωση, να σταματήσω την ομαδική ψυχοθεραπεία φέτος. Σίγουρα θα επιστρέψω στο μέλλον, αλλά θέλω να δω πώς θα είναι η χρονιά που έρχεται.
Στην αρχή πήγα με πολύ ζόρι, δεν μπορούσα να φανταστώ πώς θα μπορούσε να με βοηθήσει η ψυχοθεραπεία όπου θα άκουγα τα προβλήματα άλλων. Τελικά ήταν ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που έχω κάνει για τον εαυτό μου, είναι άλλο επίπεδο η ομαδική, όπως μου έλεγαν όσοι είχαν κάνει πριν από μένα. Και έφυγα με δυσκολία, γιατί τα παιδιά της ομάδας θα μου λείψουν. Παρηγορώ όμως τον εαυτό μου λέγοντας ότι μπορώ να επιστρέψω όποτε θέλω στην ομάδα.

Η Μάγδα ήρθε νωρίς τον Ιούνιο φέτος, με τον μικρό. Είναι περίεργα που δεν είναι εδώ Αύγουστο, αλλά περάσαμε ωραία. 10 χρόνια μετά κι ακόμα μου λείπει όταν φεύγει.
Στη Χίο θα πάμε αργότερα φέτος και ζηλεύω όσους πάνε διακοπές. Ελπίζω τουλάχιστον να είναι πιο δροσερά τον Σεπτέμβριο. Κι ελπίζω να έρθει γρήγορα ο καιρός που θα μένουμε 6 μήνες εκεί και 6 μήνες εδώ.

Ίσως η επόμενη ανάρτηση να γραφτεί πιο νωρίς από τις προηγούμενες.








24.7.2025

1:44 π.μ. Posted In , , , Edit This 1 Comment »

Προχτές πήγαμε για καφέ το πρωί με τον Γιώργο και τον Neville στο Λαγονήσι. Δεν είχε aircondition και ξενερώσαμε, αλλά είχε μεγάλους ανεμιστήρες και κάτσαμε σε ένα τραπέζι που ΔΕΝ το έπιανε κανένας ανεμιστήρας, γιατί τα υπόλοιπα ήταν πιασμένα. 

Όταν ήρθε να πάρει την παραγγελία η κοπέλα, την κοίταξα, κοίταξα τον κατάλογο και μετά την κοίταξα ξανά ξαφνιασμένη. Φάνηκε να την πειράζει αυτό, αλλά μετά της είπα "Αλίκη;" και με θυμήθηκε! Την είχα μαθήτρια το 2011, ήταν στην αγαπημένη μου τάξη ever. Αγκαλιαστήκαμε, μου είπε τα νέα της και όσα ήξερε για άλλους συμμαθητές της από τότε. Συνειδητοποίησα ότι τώρα είναι ένα χρόνο μικρότερη από όσο ήμουν εγώ όταν είχα αυτή την τάξη. Της το είπα. Της φάνηκε το ίδιο σοκαριστικό όσο φάνηκε σε μένα.

Αργότερα μας έφερε μπράουνις με παγωτό, κερασμένα από εκείνη. Τι γλυκούλα!


Η Μάγδα είχε έρθει από τον Οκτώβρη του 2024 Ελλάδα, με άδεια κύησης. Δεν την έβλεπα πολύ συχνά, μια φορά το μήνα περίπου και μαζί την υπόλοιπη ομάδα φίλων. Μου είχε λείψει πολύ όλο αυτό, δεν είχα καταλάβει πόσο. Ένα ΣΚ είχε κλείσει και ένα rbnb στο Πόρτο Ράφτη και πήγαμε οι 5 μας και μείναμε για τα γενέθλιά της. Ήταν τέλεια και είχε μαζί και τον μικρό.

Παρόλο που δεν την είδα πάρα πολλές φορές λοιπόν, την είδα πολύ περισσότερες από ότι την έβλεπα όταν ήταν Ιρλανδία και ερχόταν μόνο για διακοπές το καλοκαίρι. Και σήμερα βγήκαμε τελευταία φορά πριν φύγει πίσω για Ιρλανδία. Δεν την χαιρέτησα, δεν μπορούσα. Της είπα ότι θα πάω να τη χαιρετήσω στο σπίτι της πριν φύγει, γιατί θέλω να την ξαναδώ μια ακόμα φορά. Σε αυτά τα 9 χρόνια είχα συνηθίσει που έλειπε και δεν περίμενα να στεναχωρηθώ πάλι που φεύγει. Αλλά πονάει η καρδιά μου κυριολεκτικά.

13-8-2024

2:45 π.μ. Posted In , Edit This 2 Comments »

Έχω γράψει διάφορα posts τα τελευταία χρόνια και τελικά δεν τα ανεβάζω. Δεν με εκφράζουν αυτά που γράφω μερικές φορές. Κι αν δεν με εκφράζουν αυτά που γράφω εγώ η ίδια, τι με εκφράζει;

Η χρονιά που πέρασε (καινούρια χρονιά = Σεπτέμβριος) ήταν μια από τις πιο ωραίες, αλλά και τις πιο βαρετές. 

Στο σχολείο είχα μια καταπληκτική τάξη, επιτέλους Στ' μετά από χρόνια με μικρές τάξεις. Είχα χρόνια να ξυπνάω και να χαίρομαι να πηγαίνω στη δουλειά. 

Επίσης βρήκα τον πιο τέλειο ψυχοθεραπευτή. Τον επέλεξα από τη φωτογραφία του στο ίντερνετ lol και πέτυχα αυτό που έψαχνα. Είναι ένα από τα λίγα πράγματα για τα οποία είμαι περήφανη για τον εαυτό μου :p Από τη φάτσα του άλλου καταλαβαίνω τι άνθρωπος είναι και πέφτω σπάνια έξω. Anyway, ο άνθρωπος είναι καταπληκτικός στη δουλειά του.

Το καλοκαίρι από την άλλη είναι το πιο βαρετό καλοκαίρι που έχω περάσει. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό, έχω ξεκουραστεί όσο ποτέ άλλοτε, αλλά μου λείπουν εκείνα τα καλοκαίρια που βγαίναμε κάθε δεύτερο βράδυ με τους φίλους μου και είχα διαφορετικές παρέες εδώ και στην Αθήνα, ποτά, μουσική, θέατρο, μετρό, ζέστη, πεύκα, πρόβες, άγχος, νυχτερινός αέρας και αστέρια.

Φέτος ήταν: podcast, τρίψιμο, παζλ, βάψιμο, Golden Girls. Επίσης κάναμε πολλή δουλειά με το σωματείο, μου έδωσαν πολλές αρμοδιότητες και χαίρομαι τόσο πολύ που έχουμε ανθρώπους που νοιάζονται για τα δικαιώματα όλων και όχι για την θεσούλα τους.

Άντε έκανα και λίγη παρέα με την ανιψιά μου, που με λέει "Ε, θεία!" ή "Σπυδιδούλα" και είναι τέλεια.

Ελπίζω, αν με διαβάζει ακόμα κάποιος, να περάσει καλύτερο υπόλοιπο καλοκαιριού απο εμένα :)

18.5.2023

7:33 μ.μ. Posted In Edit This 3 Comments »

Χα, πέρασαν πολλοί μήνες από όταν έγραψα εδώ τελευταία φορά. Τα πράγματα με τον εγκέφαλό μου είναι σαφώς καλύτερα. Η προσπάθεια βέβαια να κόψω εκείνα τα χάπια ήταν εντελώς τζάμπα, μιας και τα Χριστούγεννα βάρεσα πολλές απανωτές κρίσεις πανικού, τόσο που ο γιατρός μου είπε να τα ξαναρχίσω. Λάθος έκανα, δεν ήταν εντελώς τζάμπα όσα πέρασα. Τουλάχιστον αποδείχθηκε για δεύτερη φορά ότι χωρίς μια συγκεκριμένη ποσότητα από ένα συγκεκριμένο χάπι, δεν μπορεί να αντέξει το μυαλό μου. 

Στην αρχή απογοητεύτηκα πολύ, το θεώρησα πισωγύρισμα. Όμως δεν πιστεύω ότι ήταν τελικά. Ήταν μια προσπάθεια, με δυσκόλεψε, τελικά τα κατάφερα και μετά είδα ότι τελικά το χρειάζομαι. Δεν με νοιάζει. Είναι απλά ένα βήμα στη βραδινή ρουτίνα μου, να καταπιώ ένα χαπάκι.

Κατά τ'άλλα θα είχα πολλά να γράψω,  αλλά δεν θέλω να υπάρχουν τα υπόλοιπα εδώ μέσα. Προτιμώ το blog μου να είναι πιο προσωπικό. Η ζυγαριά πάντως γέρνει προς θετικό πρόσημο στο σύνολο της καθημερινής μου ζωής. Πρέπει να είμαι πολύ πιο δυνατή απ'όσο πίστευα ότι είμαι τελικά.

(και πραγματικά πρώτη φορά θα πω μπράβο στον εαυτό μου)


28-5-2020

9:27 μ.μ. Posted In , , Edit This 0 Comments »
Δεν πιστεύω ότι θα υπήρχε περίπτωση να ξαναγράψω εδώ μέσα για πολλούς μήνες, αν δεν είχα μιλήσει με τον Β.
***
Πόσο χαίρομαι που πήγα διακοπές στην Ιταλία πριν από όλο αυτό. Αλλά όσο βλέπω τις εικόνες από τις άδειες πλατείες, τόσο πιο πολύ θέλω να ξαναπάω. Γενικά προσπαθούσαμε να πηγαίνουμε στο εξωτερικό το καλοκαίρι γιατί έχει καλύτερο καιρό, λιγότερο κόσμο από τα ελληνικά νησιά και είναι και πιο ωραία. Φέτος ήθελα να πάω Ρωσία. Να δω τον Λένιν και την κόκκινη πλατεία. Πάει κι αυτό το όνειρο. 
***
Σήμερα πήγα στο σχολείο και εξαφάνισα τα λογοτεχνικά βιβλία από την τάξη (τραγικό αλλά απαραίτητο) και αύριο θα πάω με μετροταινία για να φτιάξω τα θρανία. Πόσο σουρεάλ! Μια (πολύ γλυκιά) δασκάλα είπε ότι και μόνο που μας βλέπει, χαίρεται που ξανανοίγουν τα σχολεία. Εμένα δε μου έλειψε κανείς, όσο και να τους αγαπάω. Της το είπα γελώντας, αλλά το εννοούσα και το ξέρει χαχα!
***
Είδα ένα περίεργο όνειρο, όπου έγινα αρχηγός μιας πολύμηνης αποστολής σε διαστημόπλοιο και έπρεπε να ταίσω το μεγάλο πλήρωμά μου με πολύ λίγο φαγητό που είχε απομείνει αποθηκευμένο (άγχος για το ότι ξαναρχίζουν τα μαθήματα και πρέπει να βγάλω ύλη, τόσο φανερό που καταντάει αστείο). Ό,τι και να έφτιαχνα (ήθελα γκουρμεδιές, δεν ξέρω γιατί), δεν τους άρεσε και προσπαθούσα να βρω τι έφτιαχνε ο προηγούμενος αρχηγός της αποστολής.
Κάθε φορά που ανοίγουν τα σχολεία, βλέπω ένα παρόμοιο όνειρο, απλά πιο πεζό. Αυτό ήταν υπερπαραγωγή και τουλάχιστον το ευχαριστήθηκα περισσότερο.
Μια φορά είχα δει ότι ξεκίνησα την πρώτη μέρα μαθημάτων στην Α δημοτικού και ήταν μέσα και οι μαμάδες των μαθητών. Μόλις έφτασε το διάλειμμα, έπρεπε να μοιράσω σε κάθε παιδί το κολατσιό του, που ήταν τοστ. Είχα μπερδέψει όλα τα τοστ και δεν ήξερα πώς να δώσω το καθένα στο σωστό παιδί και οι μαμάδες με σχολίαζαν και γελούσαν μαζί μου. Είναι τόσο χαζό, αλλά εκείνη την ώρα έχω τρομερό άγχος και ξυπνάω σαν να είδα κανονικό εφιάλτη. Αναρωτιέμαι αν θα βλέπω τέτοια όνειρα μέχρι να πάρω σύνταξη. Νομίζω ότι θα βλέπω.






26-4-2020

2:52 μ.μ. Posted In , Edit This 0 Comments »
Επειδή κοντεύει να κλείσει ένας χρόνος από το προηγούμενο ποστ κι επειδή η βαρεμάρα, η νωθρότητα και η αδράνεια έχουν χτυπήσει κόκκινο, είπα να γράψω.

 Μέσα στην καραντίνα συνεχίζω την ψυχοθεραπεία μέσω skype (αλλά την τελευταία φορά πήγα κανονικά στο γραφείο και το να οδηγώ στην σχετικά άδεια Αθήνα ήταν τέλειο).

 Μου λείπουν κάποιοι μαθητές μου, υπάρχουν μέρες που δεν αντέχω να βλέπω το σαλόνι μου, μου τη δίνει που έχω χαλάσει εντελώς το πρόγραμμα του ύπνου μου...

 ...ΑΛΛΑ...

 ...γενικά την παλεύω αρκετά, δε μου έχει λείψει πολύς κόσμος, μ'αρέσει που δε χρειάζεται να έχω κάθε μέρα κάτι να κάνω, μ'αρέσει που έχω ευκαιρία να ασχολούμαι με τον κήπο και τη μαγειρική περισσότερο.

 Δε γουστάρω καθόλου να λαμβάνω γραπτά μηνύματα (messenger, emails, instagram, σχόλια κτλ) γιατί στέλνει το άγχος μου στα ύψη. Μπορεί να δω ότι κάποιος μου έστειλε ένα μήνυμα και να το ανοίξω την επόμενη μέρα, γιατί δεν έχω τη δύναμη να το διαβάσω και να απαντήσω.

 Πλέον όταν βλέπω σειρά (είτε την έχω ξαναδεί είτε όχι) πρέπει να κάνω και κάτι άλλο παράλληλα, π.χ. να παίζω ένα απλό παιχνίδι στο κινητό.

 Ακούω το podcast Ear Hustle και το προτείνω σε όλους.

10-5-2019

10:22 μ.μ. Posted In , Edit This 3 Comments »
Αισθάνομαι πολύ καλύτερα το τελευταίο διάστημα. Έχω περισσότερη ενέργεια και περισσότερη όρεξη. Μαγείρεψα και έκανα και γλυκό αρκετές φορές, επισκέφτηκα ανθρώπους που έπρεπε να επισκεφτώ εδώ και καιρό, βοήθησα στο φτιάξιμο μιας κατασκευής που ήθελα να κάνω εδώ και μήνες και νευρίασα/απογοητεύτηκα πολύ λιγότερες φορές από όσες τον προηγούμενο καιρό. Αλλά όταν νευρίασα, το έδειξα, δεν το έκρυψα. Και πολύ μου άρεσε.

 Ανέλαβα πολλά περισσότερα καθήκοντα στη δουλειά (και μου άρεσε!). Φόρεσα κάθε μέρα ρούχα που μου άρεσαν. Ξεκαθάρισα ΠΑΡΑ πολλά πράγματα από το παιδικό μου δωμάτιο, πέταξα 3 σακούλες σκουπιδιών, χωρίς να με νοιάζει αν θα μου λείψει κάτι.

 Νομίζω ότι ο καιρός περνάει πολύ πιο γρήγορα απ'ότι θα ήθελα. Κάτι το οποίο, φυσικά, πρέπει να έχουν σκεφτεί και όλοι οι άνθρωποι που έζησαν πάνω στη γη. Αλλά όσο και να στο λένε οι παππούδες όταν είσαι μικρός, δεν το καταλαβαίνεις αν δε γίνεις 35 χρονών,χα!

 Γίνεται να είναι πάντα καλοκαίρι; Δε μπορώ τους χειμώνες, το μυαλό μου δε φτιάχτηκε για να τους αντέχει. 

 "Summertime is always the best of what might be." 
— Charles Bowden

17.10.2018

6:37 μ.μ. Posted In Edit This 3 Comments »
Εδώ και μήνες είχαμε μείνει με ένα από τα δύο φώτα του μπάνιου, γιατί είχε πρόβλημα το ντουί του. Είχαμε τεμπελιάσει και δεν το φτιάξαμε, μείναμε με το άλλο φως, αλλά όταν τελικά κάηκε το 2ο φως, δε μπορούσαμε να το αφήσουμε άλλο. Ο Γιώργος δεν ασχολείται με επισκευές, κατσαβίδια κτλ κι εγώ μεγάλωσα σε ένα σπίτι που όλα τα έφτιαχνε ο μπαμπάς μου. Έπιαναν τα χέρια του και προσπαθούσε να φτιάχνει μόνος του όσα περισσότερα γινόταν (παρότι ήταν δάσκαλος). Στοκάρισμα, βάψιμο, μικροεπισκευές σε ηλεκτρικές συσκευές, μέχρι και πλακάκια στην αποθήκη έχει βάλει. Δε μπορώ λοιπόν να καλέσω εύκολα κάποιον επαγγελματία να έρθει να μου φτιάξει πράματα στο σπίτι, το βρίσκω λίγο τζάμπα έξοδο.

 Μιας και - αντίθετα απ'τον Γιώργο - εγώ λατρεύω να κρατάω στα χέρια μου σφυριά και κατσαβίδια, έχω φτιάξει μόνη μου όλα τα έπιπλα από το ΙΚΕΑ (τραπέζια, καναπέδες, πολυθρόνες, συρταριέρες, κομοδίνα και ακόμα και την τεράστια βιβλιοθήκη μου). Επόμενο βήμα ήταν να στοκάρω τοίχους (από παλιές τρύπες από καρφιά και σκασμένους σοβάδες) και το έκανα το καλοκαίρι!

 Σήμερα έμαθα και να αλλάζω ντουί, κάτι που πάντα με φόβιζε, γιατί έχει να κάνει με ρεύμα. Αλλά το έκανα, γιατί ήρθε να το κάνει ο μπαμπάς μου και μετά από 45 λεπτά ήταν φανερό ότι δεν μπορεί πια. Οπότε του ζήτησα να με καθοδηγήσει (το έκανε με το ζόρι, του κακοφάνηκε που δεν μπορούσε να το κάνει ο ίδιος, δεν το αποδέχεται εύκολα) και τελικά ήταν πολύ πιο εύκολο απ'ότι περίμενα!

 Αυτή ήταν η σημερινή, πολύ βαρετή ιστορία. Τη γράφω όμως γιατί με έκανε να νιώσω καλά και θέλω να το θυμάμαι. :)

13.9.2018

9:02 μ.μ. Posted In Edit This 9 Comments »
7μιση το πρωί, τέλος Αυγούστου χτυπάει το τηλέφωνο. Οι γονείς μου θα επέστρεφαν από διακοπές και το σήκωσα για να ρωτήσω τι ώρα θα είναι εδώ. Κι η μαμά μου μου είπε "Δε θα έρθουμε τελικά σήμερα. Είμαστε στο νοσοκομείο." Και μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου, πριν αρχίσει να μου εξηγεί, πρόλαβα και σκέφτηκα "Μακάρι να μην είναι ο μπαμπάς, μακάρι να είναι κάποιος άλλος". Πόσο γρήγορα εύχεσαι η ατυχία να έχει χτυπήσει κάποιον άλλο, έστω και συγγενή, κι όχι τη δική σου κοντινή οικογένεια... 

 Αλλά ήταν ο μπαμπάς. Δεύτερο εγκεφαλικό (όπως μάθαμε αργότερα βέβαια, είχαν γίνει και πολλά άλλα μικρότερα, χωρίς να το καταλάβουμε). Με συνέπειες που φαίνονται, αλλά και πολλές που δε φαίνονται ακόμα, αλλά μας προειδοποίησαν ότι έρχονται. Πήγαμε με τον αδερφό μου και τους πήραμε από την Πρέβεζα μετά από 4 μέρες, τον φέραμε στο σπίτι. Ξεκινήσαμε να μαγειρεύουμε εμείς για τη μαμά (ο μπαμπάς τρώει αλεσμένες σούπες και ζελέ), να ποτίζουμε τον κήπο και τις βεράντες, να παίρνουμε τηλέφωνα για να κλείνουμε ραντεβού σε γιατρούς. Λογοθεραπείες, αγγειοχειρουργοί, νευρολόγοι, μαγνητικές. Η μαμά πρώτη φορά δέχτηκε όλες αυτές τις "περιποιήσεις". Πρώτη φορά είπε "Νιώθω εντελώς αδύναμη, δε μπορώ να σταθώ όρθια". Αγχώθηκα, στενοχωρήθηκα και ένιωσα ότι πρέπει να είμαι προετοιμασμένη για όλα. Αλλά πώς γίνεται αυτό;

4.1.2018

9:51 π.μ. Posted In Edit This 4 Comments »
Η χρονιά που πέρασε ήταν η πρώτη χρονιά που:

 * Κάναμε πολλή παρέα με την Αγγελική και τον Γιάννη και κάθε φορά που τρώγαμε ή βγαίναμε μαζί, ένιωθα πάρα πολύ καλά ψυχολογικά.

 * Έφυγε ο αδερφός μου με την Έλενα και τα 2 σκυλιά τους, για να δουλέψουν στην Κρήτη και εγώ φρόντιζα τα άλλα 2 σκυλιά. Ήταν κουραστικό, αλλά και ωραίο. Επίσης χάρηκα πολύ που ο αδερφός μου επικοινωνούσε κάθε μέρα μαζί μου για να μου δείξει τι μαγείρευε, πώς πέρναγε και να ανταλλάξουμε συνταγές.

 * Με χτύπησε αυτοκίνητο καθώς έβγαζα βόλτα το σκύλο. Εννοείται πως είχα κοιτάξει το δρόμο, εννοείται πως ήμουν σε διάβαση πεζών. Απλά ο άλλος έκανε όπισθεν για να κάνει αναστροφή, ξαφνικά και με πάρα πολύ μεγάλη ταχύτητα. Βγήκε, με σήκωσε και με ρώτησε γιατί δεν είδα τα αλάρμ του και αν είμαι καλά, πηγαίνοντας ταυτόχρονα να ξαναμπεί στο αυτοκίνητό του για να φύγει. Ήμουν σοκαρισμένη και ήθελα να πάω σπίτι αμέσως, οπότε τον άφησα να φύγει. Το μετάνιωσα, ιδιαίτερα τις στιγμές που έβγαζα απανωτές ακτινογραφίες στο κεφάλι και στον αυχένα, αλλά αν τον βρω ξανά μπροστά μου, το αυτοκίνητό του θα την πληρώσει και δε θα έχω καθόλου τύψεις. Όλοι μπορεί να είμαστε απρόσεκτοι και να χτυπήσουμε κάποιον. Μόνο οι μαλάκες όμως φεύγουν άρον άρον. Τώρα είμαι καλά, αλλά 2 μέρες έκλαιγα συνεχώς από το σοκ, είχα παντού μελανιές και για 2 εβδομάδες ένα καρούμπαλο στο κεφάλι που πόναγε. Και κολάρο στο λαιμό.

 * Πήγαμε διακοπές στη Χίο με το Δημήτρη και την Ιωάννα, φίλους καλούς. Εμείς δεν είμαστε της θάλασσας, τα παιδιά όμως τη λατρεύουν, κι έτσι πηγαίναμε κάθε μέρα μαζί για μπάνιο. Περάσαμε τις πιο ξέγνοιαστες διακοπές, το απολαύσαμε και βγάλαμε πολλές υποβρύχιες φωτογραφίες.

 * Είδα ωραίες ταινίες και ωραίες θατρικές παραστάσεις. Έφαγα πολλά περίεργα φαγητά και το ευχαριστήθηκα. Έγραψα άρθρα και γύρισα βίντεο.

 Σίγουρα συνέβησαν και πολλά άλλα πράματα, αλλά αυτά μου έμειναν από τη χρονιά.
Το 2018 μου φαίνεται ότι θα είναι μια καλή χρονιά, γιατί το 8 μου αρέσει σαν αριθμός. Πολύ επιστημονική η εξήγησή μου :p Καλή χρονιά να (ΘΑ) έχουμε όλοι και να συνεχίσουμε να γράφουμε κάπου κάπου τα νέα μας. Μου λείπετε!

29.9.2017

4:04 μ.μ. Posted In , Edit This 7 Comments »
Όλα καλά! Πολλή δουλειά, έχω την Γ' τάξη για πρώτη φορά και έτσι κάθε μέρα έχω πολύ διάβασμα, γιατί δεν έχω τίποτα έτοιμο από προηγούμενες χρονιές. 

 Ο Γιώργος έπιασε δουλειά και είμαστε χωρισμένοι ανάμεσα σε 2 συναισθήματα: ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ γιατί είναι καλή δουλειά, με καλές συνθήκες. Και ΑΓΧΩΜΕΝΟΙ, γιατί η δουλειά είναι μακριά, οπότε μένει τις μισές μέρες της εβδομάδας στο σπίτι στην Αθήνα, επομένως βλεπόμαστε λιγότερο (αλλά με πιο ποιοτικό χρόνο και πλέον έχουμε τα Σαββατοκύριακα δικά μας!) και έχουν μείνει αρκετές δουλειές σε μένα.

 Ο αδερφός μου και η γυναίκα του μετακόμισαν Κρήτη για φέτος και έτσι 2 από τα σκυλιά τους είναι πλέον δικιά μου ευθύνη. Είναι πολύ καλά σκυλιά (όπως όλα τα σκυλιά duh!), αλλά μια επιπλέον ευθύνη. Επίσης άδειασε το σπίτι, αλλά ας είναι καλά το skype.

 Μετά από 2 χειμώνες που ήταν πάρα πολύ δύσκολοι για μένα συναισθηματικά (η εποχική κατάθλιψη είναι κληρονομική παιδιά μου, να το ξέρετε), πλέον είπα να το παλέψω αλλιώς. Ίσως φταίνε όλες οι παραπάνω αλλαγές, ίσως όχι, δεν ξέρω. Πάντως την έχω δει αλλιώς τη φάση και (προσπαθώ να) είμαι πολύ πιο θετική, να βλέπω τη θετική πλευρά των πραγμάτων και τα τοιαύτα. Μέχρι τώρα πάει ανέλπιστα καλά, μακάρι να συνεχιστεί αυτό. Ήδη δούλεψε όταν πήρα το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ που έχω πάρει από διευθυντή στη ζωή μου. No worries όμως, την παλεύω και μάλιστα έχω πιάσει τον εαυτό μου να φωνάζει μέσα στο αμάξι "Είμαι πολύ χαρούμενη!" πάνω από 2 φορές. 

 Εσείς; Πώς τα περνάτε; Την παλεύετε;

24.8.2017

9:14 μ.μ. Posted In Edit This 6 Comments »
Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι δε θέλω να ξαναγράψω εδώ μέσα. Είναι ίσως το μόνο μέρος που γράφω πιο προσωπικές σκέψεις και ιστορίες που έζησα και που μπορεί να το διαβάσει ο καθένας. Facebook και Instagram τα έχω στις πιο private ρυθμίσεις και στα υπόλοιπα social media δε γράφω για τα προσωπικά μου. Χωρίς να έχει αλλάξει κάτι στα προσωπικά μου - έχουν μάλλον αλλάξει οι απόψεις μου ή η ψυχολογία μου - παρ'όλα αυτά δε θέλω να τα βλέπει όποιος κι όποιος. Με πειράζει να βλέπουν φωτογραφίες μου άτομα των οποίων εγώ δε θέλω ή δε μπορώ να δω φωτογραφίες τους. Γι'αυτό στο instagram (που το θεωρώ το πιο αγαπημένο μου μέσο και βγάζω πιο πολύ από τον εαυτό μου) απορρίπτω αιτήματα να με ακολουθήσουν ακόμα και πολύ πολύ κοντινοί φίλοι, αν δω ότι εκείνοι δεν ανεβάζουν φωτογραφίες τους. Για ποιο λόγο φτιάχνεις λογαριασμό στο instagram και ακολουθείς 100-200-300 ανθρώπους, αλλά εσύ ο ίδιος δεν ανεβάζεις ούτε μια φωτογραφία, αν όχι για να παρακολουθείς τι κάνουν, χωρίς να αφήνεις κι εκείνους να κάνουν το ίδιο;

 Ίσως να είμαι υπερβολική, αλλά δε θέλω να ξέρουν όλοι ανά πάσα στιγμή πού βρίσκομαι ή με ποιον, ιδιαίτερα από τη στιγμή που - σαν πολύ κλειστός άνθρωπος - πολλές φορές αποφεύγω να δω κάποια άτομα γιατί με πιέζουν συναισθηματικά και δεν περνάω καλά. Όταν λοιπόν ξέρω ότι θα μου γκρινιάξουν γιατί είδαν φωτογραφία μου που βγήκα 3 φορές με κάποιον άλλο φίλο, αλλά μ'εκείνους καθόλου και ξέρω ότι δεν πρόκειται να καταλάβουν ότι, ας πούμε, δε θέλω να πηγαίνω συχνά στην Αθήνα, ή δεν θέλω να συζητάω συνεχώς για άσχημα γεγονότα όταν βγαίνω για καφέ, απλά δεν τους αφήνω να βλέπουν τι κάνω στη ζωή μου.
Μου φαίνεται αδιανόητο το γεγονός πως σε μερικά χρόνια δε θα υπάρχουν άτομα που να θυμούνται πώς ήταν η ζωή πριν το ίντερνετ και τα κινητά. Τότε που μπορούσες να χαθείς εντελώς από τον κόσμο αν το χρειαζόσουν και να μην προσβληθεί κανείς.

 Ταυτόχρονα σκέφτομαι ότι έχω εθιστεί στο ίντερνετ, στο να μπαίνω κάθε λίγα λεπτά να τσεκάρω αν έχει ανεβάσει κάποιος καμιά ενδιαφέρουσα φωτογραφία ή άποψη. Κι όταν βλέπω ότι στα τελευταία λεπτά δεν έγινε τίποτα άξιο προσοχής, ανοίγω το βιβλίο μου για να διαβάσω και 1μιση σελίδα μετά, ξανατσεκάρω τα social media χωρίς κανένα λόγο, απογοητεύομαι. Εξαιτίας του κινητού δε διαβάζω πια πολλά βιβλία, δεν περνάω πολύ χρόνο με τους γονείς μου ή το Γιώργο, δε βλέπω πολλές ταινίες, δεν κάνω σχεδόν καθόλου κατασκευές. Δεν ξέρω πώς θα γίνει να ξεκολλήσω, γιατί το νιώθω σαν εθισμό.

 Είμαι 99% σίγουρη ότι σχεδόν κανένα άτομο που γνωρίζω και στην "πραγματική ζωή" [εκτός της Τζένης;) ] δεν διαβάζει αυτό το blog, αλλά και πάλι μου φαίνεται ότι αφήνω υπερβολικά πολλά να βγαίνουν προς τα έξω...

29.4.2017

12:01 μ.μ. Posted In , Edit This 4 Comments »
Τρεις ιστορίες update

 1. Είναι μια μάνα περσινού παιδιού μου που δημιουργεί φοβερά προβλήματα στο σχολείο από την πρώτη Δημοτικού, προβλήματα συμπεριφοράς (σε ανθρώπους και ζώα), ξεσπάσματα θυμού και θράσος. Πέρυσι είχαμε συνεργαστεί πολύ καλά, η γυναίκα έκανε ό,τι μπορούσε, αλλά ο άντρας της είναι ένας αγροίκος σκατάνθρωπος, οπότε οι περισσότερες προσπάθειές της έπεφταν στο κενό. Φέτος, έχοντας φτάσει σε μεγαλύτερη τάξη, το παιδί έχει ξεφύγει σε φάση που όλοι είμαστε πλέον σίγουροι ότι η κατάσταση είναι μη ελεγχόμενη, το παιδί θα καταλήξει στο μέλλον να έχει πολλά προβλήματα στη ζωή του κτλ κτλ. Η διεύθυνση του σχολείου την καλεί συνεχώς, μιας και έχει φτάσει στο σημείο να είναι επικίνδυνος για τα άλλα παιδιά. Έφτασε κι αυτή στο σημείο που δεν μπορούσε να το χειριστεί, οπότε είπε να ρίξει την ευθύνη αλλού. Είπε ότι το παιδί της ήταν καλό μέχρι που εγώ τον έβαλα την περασμένη χρονιά για το πρώτο τρίμηνο στο μπροστινό θρανίο και οι συμμαθητές του από τότε τον έχουν στοχοποιήσει. ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ ούτε που με στεναχώρησε αυτό όταν μου το μετέφερε η διευθύντρια, γιατί ξέρω ότι έκανα προσπάθειες πάνω κι απ'τις δυνάμεις μου γι'αυτό το παιδί και ακόμα και η μάνα του η ίδια γνωρίζει ότι λέει μαλακίες. Ήξερα ότι δε θα μου μιλούσε, οπότε κι εγώ δεν είχα σκοπό να τη χαιρετήσω όταν τη δω. Έλα όμως που μετά τις διακοπες του Πάσχα το ξέχασα! Είδα λοιπόν στο σχόλασμα ένα γνώριμο πρόσωπο, χαμογέλασα και είπα "Γεια σας!", μόνο και μόνο για να με κοιτάξει στα μάτια μπροστά σε όλους τους γονείς και να μην ανοίξει καθόλου το στόμα της. Σε όλη τη διαδρομή με το αυτοκίνητο προς το σπίτι, έβριζα τον εαυτό μου που της μίλησε, ήθελα ΕΓΩ να την αγνοώ. Αλλά μετά κατάλαβα ότι αυτή θα έχει σε όλη την υπόλοιπη ζωή της πρόβλημα, εγώ όχι. Και σταμάτησε να με απασχολεί. Ο καθένας θερίζει ό,τι σπέρνει και από ένα σημείο και μετά δε θα λυπηθώ κανέναν.

 2. Μια οικογένεια 4 παιδιών, θρησκόληπτη μέχρι αηδίας, έχουν γίνει το μόνιμο θέμα συζήτησης στο σχολείο. Με έναν πατέρα φανερά ψυχικά άρρωστο και μια μάνα που έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά, κάνουν συνεχώς νηστεία στα παιδιά και εκείνα αρνιούνται να φάνε (ποιος ξέρει τι βλέπουν στο σπίτι) και να έρθουν στο σχολείο. Πέρυσι τον μικρό τον περάσαμε στη Β τάξη γιατί είχε έρθει ο πατέρας και απειλούσε και ούρλιαζε, αν και είχε κάνει άπειρες απουσίες και δεν ήξερε να γράφει και να διαβάζει. Φέτος τον έχω εγώ και έρχεται πάλι όποτε μπορέσει να τον πείσει η μάνα του. Εχτές βγήκα στις 10 να της ανοίξω που είδα το αυτοκίνητό της έξω απ'το σχολείο. Είχε στο αυτοκίνητο μόνο την τσάντα του μικρού, και μου είπε ότι όταν πήγε να τον βάλει στο αυτοκίνητο να τον φέρει, εκείνος πήδηξε από τα κάγκελα και μπήκε πάλι στο σπίτι. "Και φέρατε μόνο την τσάντα του ε;" της είπα εντελώς έκπληκτη. "Ναι" μου είπε, λες και εντάξει, έκανε τη μισή δουλειά, δε βαριέσαι...
(έχουμε καλέσει Κοινωνική Λειτουργό και για μήνες πήγαινε στο σπίτι. Δεν έγινε τίποτα. Πρέπει απλά να ζήσεις γνωρίζοντας ότι δε μπορείς να κάνεις κάτι να βοηθήσεις, παρά μόνο να προσπαθείς να δίνεις συμβουλές στη μάνα, να την παρακαλάς να δίνει φαγητό στα παιδιά και να μην τα νηστεύει ή να τους ταϊζεις εσύ όποτε έρχονται στο σχολείο. Μια βδομάδα πριν το Πάσχα έλειψε 7-8 μέρες ο μικρός και όταν τη ρώτησα αν είναι άρρωστος, μου είπε ότι απλά δε θέλει να φάει τα νηστίσιμα και έμεινε πολλές μέρες νηστικός και εξαντλήθηκε και είναι στο κρεβάτι. Όταν της είπα να του δώσει ό,τι θέλει να φάει, είπε "Α όχι, έχει συνηθίσει, κάθε χρονιά το ίδιο κάνει και δεν παθαίνει κάτι").

 Αυτά τα ωραία και άπειρα παρόμοια ζω εδώ και 2 χρόνια -φυσικά και με αντίστοιχες, όμορφες ιστορίες και γονείς που σου λένε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά τους- και κάθε σταγόνα κάνει το ποτήρι έτοιμο να ξεχειλίσει.

 3. Αλλά! Πήγα προχτές να κάνω μια εξέταση στην Αθήνα και η γιατρός μου έπιασε κουβέντα. Όταν κατάλαβε πόσο μακριά μένω με ρώτησε πώς και αποφάσισα να πάω στο συγκεκριμένο ιατρικό κέντρο. Της είπα ότι μου το πρότεινε η καλύτερή μου φίλη που κάνει την ίδια δουλειά, αλλά δεν μπορώ να πάω σε αυτή γιατί είναι στην Ιρλανδία. Αποδείχτηκε ότι η γιατρός τη γνώρισε πριν ένα μήνα σε ένα συνέδριο στην Ελβετία και τη θυμόταν! Ένιωσα τόση χαρά, ήταν σα να την είδα εγώ, σαν να πήγαμε για καφέ, δεν ξέρω πώς λειτούργησε έτσι. Μου έφτιαξε τόσο το απόγευμα (+ η εξέταση που πήγε καλά) που πήγαμε και φάγαμε βάφλα μπανάνα σπλιτ μετά από αυτό και ξέχασα και τις βλακείες της δουλειάς που σκέφτομαι συνεχώς.


19.3.2017

8:28 μ.μ. Posted In Edit This 1 Comment »
Κάθε πρωί το ξυπνητήρι χτυπάει στις 6:40, αλλά εγώ έχω ήδη ξυπνήσει στις 6:35. Από μικρή έτσι δούλευε το μυαλό μου. Σηκώνομαι στις 6:50 και ετοιμάζομαι με το πάσο μου στο μπάνιο, για να μην ξυπνήσω το Γιώργο που ακόμα κοιμάται. Μιας και εκείνος δουλεύει απόγευμα, δεν έχω συνήθως άγχος για να βγάλω τον Neville βόλτα, τον βγάζει πιο μετά ο Γιώργος. Εγώ παίρνω τα πράγματά μου, κλείνω το φωτάκι νυκτός του Neville, τον χαϊδεύω και κατεβαίνω στο κάτω σπίτι, να πιω καφέ με τη μαμά μου κατά τις 7:15. Είναι από τις ωραιότερες στιγμές της ημέρας, βάζουμε σιγά σιγά μαρμελάδα στις φρυγανιές μας, ψιθυρίζουμε (για να μην ξυπνήσουμε τον μπαμπά) διάφορα νέα της προηγούμενης μέρας και στις 7:45 φεύγω, εκτός από την Παρασκευή που πάω πιο αργά στη δουλειά, γιατί σχολάω και πιο αργά. Θα μπορούσα να ξυπνάω 20 λεπτά αργότερα και απλά να τρώω ένα γρήγορο πρωινό, αλλά δεν χάνω με τίποτα αυτή τη μισή ώρα με τη μάνα μου. Ελπίζω να έχω αυτή την πολυτέλεια για όσα περισσότερα χρόνια γίνεται. Την υπόλοιπη μέρα δεν την βλέπω συνήθως.

 Στη δουλειά πηγαίνω με το αυτοκίνητο, 10 λεπτά διαδρομή ως την επόμενη πόλη. Συνήθως τέτοια ώρα δεν έχει σχεδόν καθόλου αυτοκίνητα στο δρόμο - τα καλά του να μένεις στην Ανατολική Αττική - και έτσι πηγαίνω με 90 στη μεγάλη ευθεία και βάζω χαρούμενη μουσική, αλλά όχι πολύ δυνατά στην ένταση, γιατί ακόμα δεν έχει ξυπνήσει πλήρως το μυαλό μου. Αν ακούω ραδιόφωνο και όχι cd, αν αρχίσει να μιλάει ο παρουσιαστής, το αλλάζω. Δε θέλω να ακούσω τις βλακείες που λένε κάθε πρωί γεμάτοι ψεύτικη χαρά και ενέργεια, θέλω μουσική.
Το χειμώνα μέχρι να κάνω τη μισή διαδρομή, το καλοριφέρ του αυτοκινήτου δεν κατάφερνε να ζεστάνει και είχα παγωμένα χέρια. Τώρα είναι μια χαρά. 

 Παρκάρω έξω απ'το σχολείο και πηγαίνω να γράψω την καινούρια ημερομηνία στον πίνακα. Κάπου εκεί αρχίζω να ξυπνάω ολοκληρωτικά. Και να περιμένω το διάλειμμα, για να φάω ξανά.

 * Αυτό το ποστ είναι εντελώς εμπνευσμένο από το αντίστοιχο ποστ του B.

25.2.2017

6:35 μ.μ. Posted In Edit This 6 Comments »
Όλα αρνητικά. Όλα όλα όλα. Στη δουλειά επικρατεί τόση παράνοια, που πηγαίνω μόνο για το μισθό. Θα μου πεις γι'αυτό τη λένε και δουλειά άλλωστε, δεν είναι το χόμπι σου. Συμφωνώ και είμαι από αυτούς που δε θα κάτσουν στη δουλειά τους παραπάνω απ'όσο χρειάζεται, προτιμώ το σπίτι μου. Έχω δει άλλους που στο σπίτι (λόγω παιδιών/ συντρόφου/ whatever) δε θέλουν να πάνε. Έρχονται πρώτοι στη δουλειά, φεύγουν τελευταίοι, όταν σε βλέπουν που χαίρεσαι που ήρθε μεσημέρι, αναστενάζουν και λένε "Στο σπίτι είναι χειρότερα". Αυτούς τους ανθρώπους τους λυπάμαι, με την κακή έννοια. Δηλαδή νιώθω ότι μόνοι τους εγκλωβίστηκαν σε κάτι που δεν τους αρέσει, είναι δικό τους θέμα να το λύσουν. Εγώ το σπίτι το βλέπω σαν καταφύγιο, περνάω καλύτερα εκεί παρά στη δουλειά και έτσι θεωρώ ότι πρέπει να είναι.
Αλλά παλιότερα πήγαινα με όρεξη τουλάχιστον, περνούσα καλά! Τώρα είναι απλά το μέσον για να ζω. Θα κάνω καλά τη δουλειά μου, αλλά ως εκεί. Και πιέζομαι πολύ συναισθηματικά.

 Αλλά ΔΕΝ ΤΟ ΔΕΧΟΜΑΙ ΡΕ ΣΥ! Δε θα ενδώσω στην αρνητικίλα που κυκλοφορεί παντού. "Α, φεύγω απ'την Ελλάδα, τι να κάνω εδώ;" "Α, εγκαταλείπεις τον αγώνα, μείνε να προσπαθήσεις να βρεις εδώ δουλειά"!
Για ποιο λόγο να κρίνεις το τι θέλει να κάνει ο άλλος; Εγώ αν ήθελα να είχα φύγει (και αν δεν ήμουν τυχερή να έχω δικό μου σπίτι ε, μην ξεχνάμε ότι αν πλήρωνα ενοίκιο, τώρα δε θα είχα ούτε ένα ευρώ να φάω), θα ήμουν τώρα αλλού. Δε θέλω όμως. Μένω εδώ, στον ήλιο, στους γονείς μου, στον αδερφό μου. Όσοι φεύγουν, καλά κάνουν και τους θαυμάζω. Αλλά το ότι μένω εδώ δε θα μου το βγάλετε απ'τη μύτη. Φασίστες παντού, γκρινιάρηδες, μανιαμούνιες, νεοφιλελεύθεροι, άνθρωποι που καπνίζουν μέσα στα μούτρα σου, άνθρωποι που αργούν στα ραντεβού τους 1 ώρα, γιατί κανείς δεν είχε το θάρρος να τους πει "κοίτα να δεις, αν δε σέβεσαι το χρόνο μου, δεν ξαναβγαίνουμε". Τους έβαλα όλους σε ένα τσουβάλι, αλλά ναι, κανένας από αυτούς δε θα με κάνει σαν τα μούτρα του. Μπορεί να μείνω στο τέλος με 2 φίλους, αλλά θα είναι αυτοί που δε θα μου δηλητηριάζουν το κέφι και τη μέρα μου. Ούτε θα γίνω γκρινιάρα. Όσοι μείναμε εδώ, θα τους ρίξουμε πόρτα ρε! Μην τους αφήνετε να σας κάνουν να γυρνάτε σπίτι και να κουκουλώνεστε κάτω από μια κουβέρτα!

 Κάντε ό,τι καλύτερο μπορείτε για να μην ακούτε τη γκρίνια τους, κάντε διπλές προσπάθειες να μη γίνετε κι εσείς γκρινιάρηδες! Όταν σας ρωτάνει "Τι κάνεις;" να απαντάτε "Είμαι τέλεια!" κι όχι "Ε, τι να κάνω, με τόσα προβλήματα...". Δεν είναι εύκολο, αλλά ακόμα και μια τέτοια απάντηση, μπορεί να φτιάξει τη μέρα σας και τη μέρα του άλλου.

 Δεν περνάει κανείς καλά. Έξοδα, ασθένειες, χωρισμοί. Αλλά αρνούμαι να χάσω όλη την υπόλοιπη ζωή μου ρε γαμώτο. Δεν πιστεύω σε παραδείσους, δεν πιστεύω σε μετά θάνατον ζωές ή σε επόμενες ζωές. Μόνο το τώρα έχω. Θα προσπαθήσω να το παλέψω.

 Ο μπαμπάς μου έχει κάνει "φίλο" του ένα Πακιστανό που καθαρίζει παρμπρίζ στα φανάρια της πόλης μου. Είναι πάντα με ένα χαμόγελο τεράστιο. Κάθε φορά που τον έβλεπα, του έφερνα φαγητό. Το έπαιρνε και έλεγε ευχαριστώ. Σιγά σιγά αρχίσαμε και να μιλάμε, γιατί δεν του έδινα απλά μια σακούλα περιμένοντας να ανάψει το πράσινο, αλλά πάρκαρα σε μια άκρη και έβγαινα από το αμάξι. Σπαστά ελληνικά, σπαστά αγγλικά. Τον λένε Τζάκοβ (κάπως έτσι το προφέρει δηλαδή). Μετά το καλοκαίρι εξαφανίστηκε. Είχα πάντα στο αμάξι μια σακούλα με φαγητά που δε χαλάνε, είχα κουραμπιέδες τα Χριστούγεννα. Τίποτα. Τον πέτυχε τυχαία στη διπανή πόλη η μαμά μου, της είπε ότι δουλεύει αλλού. Αλλά τον πέτυχα την Πέμπτη στο φανάρι, ενώ ήμουν στον απένταντι δρόμο! Έκανα αναστροφή κάποια στιγμή, πήγα, του έδωσα πάλι φαγητά και γλυκά. Μου έφτιαξε όλη τη μέρα. Πώς αυτός ο άνθρωπος χαμογελάει πάντα, μακριά από την πατρίδα και την οικογένειά του; Πρέπει να είναι μικρότερος από μένα. Δε μπορώ να φανταστώ ότι δε ζηλεύει όταν βλέπει ότι εγώ οδηγώ αυτοκίνητο, ενώ αυτός ζητάει όρθιος στο κρύο ή τη ζέστη μερικά ψιλά. Κι όμως γελάει και είναι πάντα ευγενικός. Ντροπή να γκρινιάζουμε.

 Πώς περνάω; Όχι πολύ καλά... Αλλά το παλεύω.



17.2.2017

8:48 μ.μ. Posted In , Edit This 4 Comments »
Πρόσφατα, για να βγω από την κακή ψυχολογία που είχα, έκατσα και έγραψα τις αγαπημένες μου αναμνήσεις από το 2016. Είπα να τις γράψω κι εδώ να υπάρχουν.

 - Το Free Walking Tour στο Δουβλίνο, όπου μάθαμε τόσα πράγματα για την ιστορία της χώρας και γνωρίσαμε ανθρώπους από όλο τον κόσμο.

 - Οι μακρινές διαδρομές με το αυτοκίνητο (η Μάγδα είχε κάνει μαθήματα για να μάθει να οδηγεί ανάποδα και είχε νοικιάσει αυτοκίνητο!) με τους 5 της παρέας. Χαθήκαμε αρκετές φορές, κάποιες φορές κοιμόμασταν όλοι εκτός από την οδηγό, διαβάζαμε το top 10 των ελλήνων serial killers και ακούγαμε audiobooks. Από τις καλύτερες αναμνήσεις της ζωής μου.

- Α-πί-στευ-το φαγητό, ειδικά fish and chips και η μαύρη πουτίγκα.

 - Η "επέτειος" από την ημέρα που πήραμε τον Neville. Ήρθε ο αδερφός μου με τα δικά του σκυλιά, έφαγαν λιχουδιές κι εμείς κρέπες :p
- Η αναμονή να δούμε X Files για πρώτη φορά μετά από τόόόόόόσα χρόνια. Ξέραμε ότι δε θα είναι κανένα αριστούργημα, αλλά το περιμέναμε παρ'ολα αυτά. Πηγαίναμε στο σπίτι του αδερφού μου και της κοπέλας του, καθόμασταν οι 4 μας με junk food και ξαναμπαίναμε στον κόσμο που λατρεύαμε όταν ήμασταν μικροί νέρντουλες.
- Κάναμε 2 πάρτυ-έκπληξη μέσα στη χρονιά, και τα 2 με πολλά άτομα, και τα 2 πολύ πετυχημένα και περάσαμε πολύ ωραία!

 - Μέσα στο 2016 βγήκα πιο πολύ από άλλες χρονιές. Πολλές βόλτες με το μηχανάκι στη Χίο, πολλές νέες γνωριμίες στην Αθήνα, καινούριοι φίλοι, κοκτέιλς τα καλοκαιρινά βράδια, 2 φορές για καφέ με τον Ορέστη (!)

 - Κόψαμε πίτα με τους παλιούς μου φίλους στο σπίτι μου, αρκετές μέρες πριν την πρωτοχρονιά γιατί τότε βόλευε να είμαστε όλοι Ελλάδα. Γελάσαμε μέχρι δακρύων!
- Το τριήμερο στην Ορεινή Αρκαδία με τους φίλους μας. Τα πιο έντονα κίτρινα φύλλα που έχω δει, οι πιο τέλειες βόλτες στο δάσος!

 Αν και λατρεύω το να είμαι μόνη στο σπίτι και βγαίνω το πολύ 2 φορές τη βδομάδα, όταν έγραψα τις αναμνήσεις αυτές, συνειδητοποίησα ότι όλες συμπεριλάμβαναν κι άλλο κόσμο. Πρέπει να το δουλέψω αυτό...

18.8.2016

3:44 μ.μ. Posted In , , Edit This 4 Comments »
Update:

 Tο καλοκαίρι τελειώνει και νιώθω ξανά μελαγχολία. 
Πέρασα όμορφα όμως. Πήγαμε η παρέα στην Ιρλανδία να δούμε τη Μάγδα. Στην πτήση προς Δουβλίνο κυνηγούσαμε το ηλιοβασίλεμα, βλέπαμε για 4 ώρες έναν πορτοκαλί-ροζ ουρανό. Ήταν μαγευτικό. Κάτσαμε 2 μέρες Δουβλίνο και μετά πήραμε το τρένο για νότια. Η Μάγδα μας περίμενε στο σταθμό. Την είδαμε από μακριά, αλλά εγώ δεν κατάλαβα πως ήταν αυτή, μέχρι που φτάσαμε πολύ κοντά της. Είχε αλλάξει πολύ εξωτερικά και επίσης έλαμπε. Μου ήρθε να κλάψω που δεν τη βλέπω πιο συχνά, να μπορώ να την αναγνωρίζω. Περάσαμε τέλεια, μας πήγε παντού, είχε ζωντάνια, όρεξη, κέφι. Της ταιριάζει αυτό το μέρος και αυτοί οι άνθρωποι. Φάγαμε παραδεισένια, ήπιαμε, διασκεδάσαμε, είδαμε και μάθαμε. Οι άνθρωποι φοβεροί, αν δεν το έβλεπα δε θα το πίστευα. Κέφι και ευγένεια... Τι περίεργος λαός! Δεν ήθελα να φύγω, αλλά ήθελα και να γυρίσω στο σπίτι, στο Γιώργο και το Neville. Το ταξίδι ήταν σαν μια πιο ώριμη, συνειδητοποιημένη πενταήμερη, μου έμεινε η αγάπη για τους φίλους μου, οι εμπειρίες από νέα μέρη, το μυαλό μου και οι αισθήσεις μου γεμάτες.
Δεν ήταν το πιο όμορφο μέρος που έχω επισκεφτεί, αλλά αυτό που λάτρεψα ήταν το πόσο καλά περνάει η Μάγδα εκεί. Η αλήθεια είναι πως είχα στο πιο κακό μέρος της καρδιάς μου μια ελπίδα να μην περνάει καλά, ώστε να γυρίσει πίσω. Αλλά είμαι ευτυχισμένη που τελικά περνάει όμορφα. Εκεί ανήκει και χαίρομαι να τη βλέπω να λάμπει.

 Μετά πήγαμε στη Χίο, όπως κάθε καλοκαίρι. Είχε απίστευτη ζέστη και 90% υγρασία. Νόμιζα πως οι πνεύμονές μου δε δούλευαν. Αλλά τα πρωινά και τα απογεύματα παίρναμε το μηχανάκι και κάναμε βόλτες. Τα έχω δει όλα πια (εκτός από το μουσείο Μαστίχας που άνοιξε φέτος, πάρα πολύ καλή δουλειά), οπότε απλά κάναμε άσκοπες βόλτες. Ήταν τέλεια!

 Επίσης κάνουμε πολλή παρέα με ένα ζευγάρι που γουστάρω πάρα πολύ και περνάω τέλεια. Είναι τόσο σημαντικοί οι φίλοι, ΤΟΣΟ σημαντικοί!

 Φέτος το καλοκαίρι βγήκα αρκετά, ήπια φοβερά κοκτέιλς, έφαγα ωραία, έκανα πράματα που δεν έχω ξανακάνει, πέρασα πολύ καλά. Δεν έκανα όσα πράματα θα ήθελα να κάνω, δεν πήγα όσα ταξίδια θα ήθελα (μου αρέσουν πολύ οι μονοήμερες), αλλά γενικά δεν έχω κανένα παράπονο.


 + Μέσα σε διάστημα 9 μηνών πέθανε ο παππούς (πριν τα Χριστούγεννα. Εκεί που ήταν μια χαρά και ακόμα έχτιζε σπίτια, μέσα σε ένα χρόνο πέθανε από καρκίνο) και η γιαγιά μου (λίγο πριν το 15Αύγουστο, μετά από 16 χρόνια που ήταν κατάκοιτη και δεν ήξερε ούτε ποια ήταν). Δε μπορώ να πω ότι με επηρέασαν οι θάνατοί τους, δεν είχαμε ιδιαίτερη σχέση και ήταν και μεγάλοι σε ηλικία και οι 2. Απλά στεναχωρήθηκα για τη μαμά μου που τους έχασε.

20.6.2016

8:51 μ.μ. Posted In , Edit This 9 Comments »
Η (σχολική) χρονιά που πέρασε ήταν η χειρότερη. Από συναδέλφους (ακόμα μισώ αυτή τη λέξη) ήταν όλα τέλεια. Πολύ καλοί, οι περισσότεροι μικροί, όλοι σωστοί (από τη στιγμή που πήρε μετάθεση σε άλλο σχολείο η θεούσα/ψιλοχρυσαυγίτισσα). Διευθύντρια φανταστική, δίκαιη, θαρραλέα. Από παιδιά και γονείς δεν έχω ξαναπετύχει χειρότερα. Πολλά μαζεμένα παιδιά με προβληματική συμπεριφορά, παιδιά ρατσιστών, παιδιά θρησκόληπτων, κακομαθημένα μέχρι αηδίας. Δεν τα συμπάθησα και δεν συμπάθησα και τον εαυτό μου. Για πρώτη χρονιά δεν έκανα αστεία μέσα στην τάξη, προσπαθούσα συνεχώς να κρατήσω την ισορροπία που χανόταν με το παραμικρό, έδινα όλη την προσοχή μου στο να μην τρώγονται σαν τα σκυλιά κάθε δευτερόλεπτο που περνούσε. Από τα καλά παιδιά δεν έχει μείνει δυστυχώς καμία καλή ανάμνηση, αν και υπήρχαν καλές στιγμές από μερικά παιδιά.

 Το σκυλί μου στο σπίτι είναι μια μεγάλη αλλαγή, πάντα έχω παρέα, πάντα με κάνει να γελάω. Το αγαπάω όσο δεν περίμενα ποτέ να αγαπήσω άλλο σκυλί, μετά τον Quark. Γλύκας, πανέξυπνος, πονηρό αλητόσκυλο.

 Οι φίλοι... φέτος που έφυγε η Μάγδα, άλλαξαν οι ισορροπίες στην παρέα. Όταν βγαίνουμε όλοι μαζί, η απουσία της φαίνεται ακόμα περισσότερο. Οι υπόλοιποι θα μιλήσουν για μπάλα, θα πουν τα inside jokes τους κι εγώ, εκεί που θα γυρνούσα στη Μάγδα κι εκείνη σε μένα ταυτόχρονα και θα μιλούσαμε για βιβλία και ταινίες και ό,τι βλακεία μας ερχόταν, τώρα απλά κοιτάζω τους υπόλοιπους και πολλές φορές εύχομαι να ήμουν στο σπίτι. Όταν δε βγαίνουμε όλοι μαζί, είναι καλύτερα. Περίεργο.
Φυσικά έχω κάνει καινούριες παρέες με το Γιώργο, φοβερά παιδιά, αστεία, χαίρεσαι να μιλάς μαζί τους για τα πάντα! Κάναμε πολλά φέτος και θα κάνουμε ακόμα περισσότερα το καλοκαίρι.

 Το σπίτι ήταν ένας παράδεισος φέτος. Πρώτα απ'όλα, μετά την παγωνιά που τράβηξα στο σπίτι της Αίγινας τον περασμένο χειμώνα, φέτος ζεστάθηκε το κοκκαλάκι μου. Δεν τσιγκουνεύτηκα στα καλοφιρέρ. Έφτιαξα τα φυτά μου μέσα και τον κήπο μου έξω, τα χαίρομαι. Καθιερώσαμε και την Τετάρτη σαν βραδιά κρέπας και περνούσαμε ωραία, το ευχαριστήθηκα.

 Το βράδυ που πάω βόλτα το Neville μυρίζει νυχτολούλουδο σε κάθε γειτονιά και περπατάω αργά για να το μυρίζω. Όταν μυρίζει και βρεγμένο χώμα και ξερά χόρτα είναι ακόμα καλύτερα. 

 Γενικά πέρασα δύσκολες στιγμές το χειμώνα. Ήθελα να γράψω εδώ κάτι, έστω για να μείνει να το βλέπω στο μέλλον. Κι αν διαβάζει κανείς ακόμη, ελπίζω να περνάτε όλοι πανέμορφα, να νιώθετε ελεύθεροι κι ευτυχισμένοι :)

29.4.2016

8:33 μ.μ. Posted In Edit This 6 Comments »
Πάει και το blog μου στο δρόμο που πήραν όλα τα υπόλοιπα; Μάλλον... Ίσως να γράφω μια φορά στο τόσο για να μη νιώθω ότι το παράτησα εντελώς...

Εχτές μαζευτήκαμε οι 4 της παρέας για φαγητό και συνδεθήκαμε με τη Μάγδα μέσω skype και της τραγουδήσαμε για τα γενέθλιά της, κρατώντας έναν αναπτήρα μπροστά από την κάμερα. Όταν φύσηξε, φύσηξα κι εγώ και έσβησα τη φλόγα. Το φιλοσόφησα: πριν 5-10 χρόνια δε θα είχαμε καμία τέτοια δυνατότητα. Θα γράφαμε ξερές ευχές μέσα από mail. Τώρα την είδαμε, μας είδε, λέμε τα νέα μας συνέχεια. Είμαστε τυχεροί.
Ακόμα ελπίζω να γυρίσει πίσω κάποια μέρα. Όταν το σκέφτομαι σοβαρά όμως, δεν το πιστεύω.

Αυτή η χρονιά, αν και πολύ δύσκολη στη δουλειά, εξελίσσεται σε πολύ καλή σε όλους τους υπόλοιπους τομείς. Νομίζω πως για πρώτη φορά νιώθω ότι γνωρίζω πολύ καλά τον εαυτό μου. Και πρώτη φορά έχω πολλή αυτοπεποίθηση. Αν είχα τόση αυτοπεποίθηση 10 χρόνια πριν, θα είχα περάσει πολύ καλύτερα και θα είχα αποφύγει πολλά λάθη. Αλλά και τώρα καλά είναι.

Έχω πολύ καλούς φίλους, κράτησα όσους πραγματικά αξίζουν. Επίσης έχω το Γιώργο, αυτή κι αν είναι τύχη.
Έχουμε καθιερώσει την Τετάρτη ως βραδιά κρέπας. Έρχονται από πάνω ο αδερφός μου με την κοπέλα του (άλλη τύχη από'κει, περνάμε πολύ καλά μαζί τους) κι ο φίλος μας ο Γιώργος και φτιάχνουμε κρέπες. Δηλαδή εμείς τρώμε. Τις κρέπες τις φτιάχνει ο Γιώργος (ο δικός μου). Πρώτα αλμυρές και μετά γλυκές. Συνήθως μένουν υλικά και για το επόμενο πρωί, οπότε κάνουμε ένα δεύτερο γύρο και δίνουμε και σε όλο το κτίριο (δηλαδή στους γονείς μου και στον αδερφό μου και την κοπέλα του). Μιαμ!

Τι άλλο κάνω; Μοντάζ κυρίως. Έχω βελτιωθεί πολύ και χαίρομαι.

Επίσης σκουπίζω σκυλότριχες από παντού. Τον πρώτο καιρό είχα φρικάρει. Τώρα όμως συνήθισα. Βοηθάει που έχω και τον πιο όμορφο σκύλο του κόσμου φυσικά! Το κωλοπαιδάκι θέλω να το ζουλάω συνέχεια!

Πώς είναι αυτό για ενημέρωση; Νομίζω καλό :)





Παλαιότερες αναρτήσεις