28-5-2020

9:27 μ.μ. Posted In , , Edit This 0 Comments »
Δεν πιστεύω ότι θα υπήρχε περίπτωση να ξαναγράψω εδώ μέσα για πολλούς μήνες, αν δεν είχα μιλήσει με τον Β.
***
Πόσο χαίρομαι που πήγα διακοπές στην Ιταλία πριν από όλο αυτό. Αλλά όσο βλέπω τις εικόνες από τις άδειες πλατείες, τόσο πιο πολύ θέλω να ξαναπάω. Γενικά προσπαθούσαμε να πηγαίνουμε στο εξωτερικό το καλοκαίρι γιατί έχει καλύτερο καιρό, λιγότερο κόσμο από τα ελληνικά νησιά και είναι και πιο ωραία. Φέτος ήθελα να πάω Ρωσία. Να δω τον Λένιν και την κόκκινη πλατεία. Πάει κι αυτό το όνειρο. 
***
Σήμερα πήγα στο σχολείο και εξαφάνισα τα λογοτεχνικά βιβλία από την τάξη (τραγικό αλλά απαραίτητο) και αύριο θα πάω με μετροταινία για να φτιάξω τα θρανία. Πόσο σουρεάλ! Μια (πολύ γλυκιά) δασκάλα είπε ότι και μόνο που μας βλέπει, χαίρεται που ξανανοίγουν τα σχολεία. Εμένα δε μου έλειψε κανείς, όσο και να τους αγαπάω. Της το είπα γελώντας, αλλά το εννοούσα και το ξέρει χαχα!
***
Είδα ένα περίεργο όνειρο, όπου έγινα αρχηγός μιας πολύμηνης αποστολής σε διαστημόπλοιο και έπρεπε να ταίσω το μεγάλο πλήρωμά μου με πολύ λίγο φαγητό που είχε απομείνει αποθηκευμένο (άγχος για το ότι ξαναρχίζουν τα μαθήματα και πρέπει να βγάλω ύλη, τόσο φανερό που καταντάει αστείο). Ό,τι και να έφτιαχνα (ήθελα γκουρμεδιές, δεν ξέρω γιατί), δεν τους άρεσε και προσπαθούσα να βρω τι έφτιαχνε ο προηγούμενος αρχηγός της αποστολής.
Κάθε φορά που ανοίγουν τα σχολεία, βλέπω ένα παρόμοιο όνειρο, απλά πιο πεζό. Αυτό ήταν υπερπαραγωγή και τουλάχιστον το ευχαριστήθηκα περισσότερο.
Μια φορά είχα δει ότι ξεκίνησα την πρώτη μέρα μαθημάτων στην Α δημοτικού και ήταν μέσα και οι μαμάδες των μαθητών. Μόλις έφτασε το διάλειμμα, έπρεπε να μοιράσω σε κάθε παιδί το κολατσιό του, που ήταν τοστ. Είχα μπερδέψει όλα τα τοστ και δεν ήξερα πώς να δώσω το καθένα στο σωστό παιδί και οι μαμάδες με σχολίαζαν και γελούσαν μαζί μου. Είναι τόσο χαζό, αλλά εκείνη την ώρα έχω τρομερό άγχος και ξυπνάω σαν να είδα κανονικό εφιάλτη. Αναρωτιέμαι αν θα βλέπω τέτοια όνειρα μέχρι να πάρω σύνταξη. Νομίζω ότι θα βλέπω.






15.6.2015

7:53 μ.μ. Posted In , Edit This 3 Comments »
Σήμερα το πρωί ξύπνησα από ένα τέλειο όνειρο. Είχα χρόνο, οπότε με ανοιχτό το μισό μάτι (και με γράμματα καλλικαντζάρια), το έγραψα για να μην το ξεχάσω. Αντιγράφω:

 "Στο σπίτι των γονιών μου, στο δωμάτιό τους, υπήρχε μια έξτρα πόρτα που έβγαζε σε ένα έξτρα δωμάτιο, το οποίο δε χρειαζόμασταν, αλλά το είχαμε φτιάξει με τα όλα του + το χρησιμοποιούσαμε για αποθηκευτικό χώρο, αλλα μετά ξεχνούσαμε ότι υπάρχει. Τώρα που επέστρεψα πήγα να τακτοποιήσω πράγματα απ'τη μετακόμιση από Αίγινα + το ανακάλυψα ξανά. (Όταν ξύπνησα κατάλαβα ότι όταν ήμουν μικρή έβλεπα συχνά στο όνειρό μου αυτό το δωμάτιο και ίσως πίστευα ότι υπάρχει στ'αλήθεια) Μπήκα στο τεράστιο άσπρο δωμάτιο χωρίς σκόνη και λίγο τρομακτικό και με το ενήλικο μυαλό μου σκέφτηκα ότι αν γίνει εμφύλιος θα το χρησιμοποιήσουμε για κρησφύγετο (διαβάζω ένα βιβλίο για τη δίκη του Μπελογιάννη, γι'αυτό!) και μετά ανακάλυψα σε μια ντουλάπα παιχνίδια της παιδικής μου ηλικίας που όντως τα είχα και άλλα που δεν τα είχα στην πραγματικότητα ποτέ (αλλά υποτίθεται πως τα είχα) πάρα πολλά και τα κοίταζα ένα ένα. Από εκεί βγήκε ένα ζωύφιο στην αρχή με μακριές κεραίες περίεργες που κινούνταν και με μεγάλες βλεφαρίδες. Ήταν θηλυκο και πανέμορφο, με παστέλ χρώματα μεταλλιζέ ροζ-γαλάζιο-κίτρινο, δε φοβήθηκα. Σιγά σιγά άρχισε να μακραίνει και να γίνεται φίδι πολύ λεπτό και πολύ μακρύ 3 μέτρα, με πιο έντονα χρώματα, φούξια-μαύρο-κίτρινο και ξεδιπλώθηκε. Το φοβόμουν αλλά δεν ήθελα να το σκοτώσουμε, αλλά φώναξα το μπαμπά, παρόλο που αυτό κατέβηκε απ'τη ντουλάπα και απομακρυνόταν αργά-αργά. Ο μπαμπάς είπε ήρεμος ότι θα το σκοτώσει και πήγε να βρει κάποιο "όπλο" και τότε ξύπνησα."

 Στην πραγματικότητα δεν έχω φύγει ακόμα από Αίγινα, αλλά έχω τέτοια χαρά που βλέπω στα πολύχρωμα όνειρά μου ότι έχω γυρίσει ήδη! Τι να σημαίνει άραγε αυτό το όνειρο;

Παλαιότερες αναρτήσεις