12.10.2026

5:35 μ.μ. Posted In Edit This 0 Comments »
Δε θυμάμαι ποια χρονιά άρχισα να γράφω εδώ μέσα, δεν ξέρω ποια ήταν η ηλικία μου, αλλά πλέον είμαι 42. Το λέω και δεν το πιστεύω, γιατί νιώθω 30 το πολύ, αλλά νιώθω και 100 με κάποιον περίεργο τρόπο.
Όλα αυτά τα χρόνια με αυτό το μπλογκ πέρασα τα πάντα, χωρισμούς, θανάτους, έρωτες χωρίς ανταπόκριση, καινούριες σχέσεις, ιατρικά προβλήματα. Και πάντα πίστευα μέσα στην αισιοδοξία μου (ενώ κανονικά είμαι απαισιόδοξη νομίζω) ότι η ζωή μου ΘΑ γίνει καλύτερη. Αυτό το να κοιτάω το μέλλον ανακαλύπτω όλο και περισσότερο πόσο σκατά είναι. Γιατί αυτό το μέλλον δεν έρχεται ποτέ. Όταν έρχεται, είναι πια παρόν και δεν το σκέφτομαι καν. Σκέφτομαι πάλι το μέλλον.  Ακόμα και τώρα που περνάω μια ήρεμη χρονιά και την περίμενα πώς και πώς και έλεγα ότι τα πρωινά θα πηγαίνω με τον σκύλο μου και με το λαπτοπ μου σε μια καφετέρια και θα δουλεύω άνετα, δεν κοιτάω το τώρα, σκέφτομαι ότι ΘΑ το κάνω αυτό. Δεν το έχω κάνει όμως.  Ναι, υπάρχει ένας λόγος σημαντικός, που όμως δεν θα τον γράψω εδώ ακόμα (θα έρθει η ώρα του), αλλά δεν είναι μόνο αυτό, το ξέρουμε όλοι αυτό.
Είναι κατά μεγάλο βαθμό και ο αυτισμός μου (ανακάλυψα ότι δεν φταίω εγώ για το πόσο περίεργη ήμουν από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, απλά είμαι high functioning αυτιστική), αλλά είναι και συνήθεια. Τη συνήθεια αυτή θα μπορούσα να την αλλάξω, να την πολεμήσω. Τόσα χρόνια έκανα ψυχοθεραπεία. Αλλά μάλλον είμαι τόσο τεμπέλα που ούτε αυτό δεν μπορώ να κάνω.
Σίγουρα είναι και γονιδιακό/αυτό που έχω μάθει από τον πατέρα μου. Τι περίεργο που όλα τα σκατά που έχω πάνω μου και μέσα μου τα πήρα από τον πατέρα μου ε;

Τέλος πάντων, σίγουρα όλο αυτό που έγραψα μπορώ μόνο εγώ να το παρακολουθήσω, οποιοσδήποτε άλλος έχει ήδη μπερδευτεί με όσα γράφω.

Αυτό που θέλω να εστιάσω σε αυτό το ποστ είναι ότι πρέπει να ζω και λίγο το τώρα. Θα μπορούσε να είναι ωραίο το τώρα. Δεν ζω σε εμπόλεμη ζώνη, δεν ζω με τον φόβο ότι δεν έχω να πληρώσω το ενοίκιό μου, δεν ζω με κάποιον που μου φέρεται άσχημα. Είμαι πολύ τυχερή και το ξέρω, αλλά δεν το νιώθω. Και ναι, είμαι πολύ καλύτερα απ'ότι ήμουν πριν χρόνια, αλλά δεν νομίζω πλέον ότι θα αλλάξω δραστικά ούτε θα αρχίσω να ζω διαφορετικά τώρα στα γεράματα, μια ζωή με τα ίδια θα παλεύω μέχρι που μια μέρα δε θα υπάρχει μέλλον και θα αφεθώ στο υπέροχο τίποτα.

Παλαιότερη Ανάρτηση